1983 ஜூலை, இலங்கை இனப்படுகொலை
எண்ணித் துணிந்தே எடுத்த படுகொலை
மைக்கல் றொபேர்ட்ஸ்
தமிழில்: சேரன்
இலங்கையில் வாழும் ‘தமிழர்கள்’ எல்லோரும் தமிழர்கள் அல்லர். இலங்கையின் தென்மேற்குப் பகுதிகளில் பிறந்து வளர்ந்த சிலர் தமிழரல்லாதோராக மாறியிருந்தனர். பெரும்பாலும் தமிழைப் பேசவோ எழுதவோ முடியாதவர்கள் அவர்கள். ஆனால், சிங்கள மொழியை அந்த மொழியின் அன்றாடப் பேச்சு வழக்கில் சரளமாகப் பேசக்கூடியவர்கள். அவர்கள் சிங்களம் பேசினால் அவர்களைத் தமிழர் என்று அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாது. இனக்கலவரங்களின்போது உயிர்பிழைக்க இத்தகைய ஆற்றல் ஒரு முக்கியமான தேவையாகும். மொழி, அதனுடைய தொனி, பேச்சு வழக்கு போன்ற இயல்புகள் வாழ்வையும் சாவையும் தீர்மானிக்கக்கூடியதாக மாற்றம் பெற்றுவிடுகிற கணங்கள் அவை.
தமிழரல்லாத தமிழர்களான எனது இரண்டு நண்பர்கள் ஜூலை 83இல் அந்தப் பயங்கரமான படுகொலை வாரத்தில் தப்பிப் பிழைத்தார்கள். ஒருவர் இலங்கையின் தென்பகுதி நகரமான காலியில் பிறந்து வளர்ந்தவர். காலியில் நாங்கள் பாடசாலை மாணவர்களாக இருந்தோம். இப்பொழுது அவருக்கு 53 வயது. நாங்கள் அவரை டேமியன் என்று அழைக்கலாம். டேமியன் உயர்ந்த தொழிலில் இருந்தவர். அவருடைய நண்பர்கள் பலரைப் போல அன்றி, இலங்கையை விட்டு எப்போதுமே வெளியேறாதவர். இலங்கையை விட்டு வெளியேறும் எண்ணம் எதுவும் அவருக்கு இருக்கவும் இல்லை. அவருடைய மனைவி தமிழரல்லர். டேமியனும் மனைவியும் கத்தோலிக்கர்கள். கொழும்பில், காலி வீதியில் இருந்து ஒரு கூப்பிடு தூரத்தில் இருந்தது டேமியனின் வீடு. டேமியனின் தந்தை வழிப் பெயர் தமிழ்ப் பெயராகவே இருந்தது.
ஜூலை இனப்படுகொலையின்போது கொழும்பில் எல்லா இடங்களிலும் திரிந்து, தேடித் தேடிக் கொலைசெய்தவர்கள் வாக்காளர் விவரப் பட்டியலைக் கையில் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து எந்த வீடு அல்லது எந்தச் சொத்து தமிழருடையது என்பதை நீங்கள் இலகுவில் இனங்கண்டுவிட முடியும். டேமியன் தன்னுடைய இனத்துவ அடையாளத்தைப் பற்றி என்னதான் கற்பனை செய்துவைத்திருந்தாலும் அவருடைய பெயர் அவரைத் தமிழராகக் கொலையாளிகளிடம் இனங்காட்டிவிட்டது. இவ்வாறு அடையாளம் காணப்பட்ட தமிழர்களில் பலர் தப்பியோடித் தமது சிங்கள நண்பர்கள், அயலவர்கள் வீடுகளில் தஞ்சம் பெற்றனர். பல சிங்கள மக்கள் தமிழர்களை இவ்வாறு பாதுகாத்திருந்தனர். வன்முறையின் தொடக்ககட்டங்களில் உடைமை அழிப்பும் கொள்ளையுமே முக்கியமாக இடம்பெற்றிருந்தன. பிற்பாடுதான் இந்த வன்முறை தமிழர்களைப் பெருமளவில் கொன்ற இனப்படுகொலையாக மாறிற்று. டேமியன் தப்பியோடவில்லை. கலவரத்தையும் அழித்தொழிப்பையும் வேடிக்கை பார்க்கிற ஒருவரைப் போல அவரும் காலி வீதியில் கும்பலோடு கும்பலாக உலவித் திரிந்தார். சிங்கள மொழியில் சரளமாக உரையாடினார். அதனால் உயிர் தப்பிவிட்டார். இன்றும்கூட அந்த அனுபவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதானால் சிறு புன்னகையோடு தட்டிக்கழித்துவிடுவார்.
எனது நண்பர் வீஜியும் இப்படித்தான் தப்பியவர். ஆனால், வீஜி தப்பியது மயிரிழையில். கண்டியில் பிறந்து வளர்ந்தவர் வீஜி. பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒன்றாகப் படித்தபோது நாங்கள் நெருங்கிய நண்பர்களானோம். நீண்ட காலமாக நாங்கள் சந்திக்கவில்லை. வீஜி வெளிநாட்டவரைத் திருமணம் செய்து நீண்ட காலமாக வெளிநாடுகளிலேயே கற்பித்துவந்தவர். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1983 ஜூலையில் இலங்கைக்குத் திரும்பியிருந்தார். இனப்படுகொலை தொடங்கியபோது பாதுகாப்பாகத் தன்னுடைய சிங்கள நண்பர் ஒருவரின் வீட்டுக்கு வீஜி சென்றுவிட்டார். நிலைமை சற்றுத் தணிந்ததும் வீஜியினுடைய இன்னொரு நண்பர் (இவரை தொ. வே. என்று அழைக்கலாம்) வீஜியைத் தன்னுடன் அழைத்துச்சென்றார். வீஜியும் தொ.வேயும் கிரில்லப்பனை மற்றும் கொழும்பு தெற்கு மருத்துவமனைப் பகுதியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பகுதியில் இனவன்முறைகள் மறுபடியும் ஆரம்பித்துவிட்டமை அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது. எனவே, அந்தப் பாதையில் போவதைத் தவிர்த்து வேறு பாதைக்கு வண்டியைத் திருப்பினார் தொ.வே. ஆனால், அந்தப் பாதையிலும் எரிவும் அழிப்பும் கொலைகளும் நடந்துகொண்டிருந்தன. காரைத் தெருவோரமாக நிறுத்திவிட்டு நடந்து செல்வதே பாதுகாப்பு என்று கருதிய தொ.வே. காரை நிறுத்திவிட்டு யாரிடமாவது உதவிபெறலாமா எனத் தேடிச் சென்றார்.

இப்பொழுது வீஜி காருடன் தனித்து நின்றாலும் அருகில் இருந்தவர்களிடம் சிங்கள மொழியில் உரையாடினார். ஆனால், அவருடைய சிங்கள மொழி முறையான சிங்களம் அல்ல. அப்பொழுது கத்தி, கோடரி, தடி, பொல்லுகள் சகிதம் ஒரு கும்பல் அவரை நோக்கி வந்தது. கும்பலில் இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் சாரம் (லுங்கி) கட்டியிருந்தார்கள். சிலர் அரைக்கால் சட்டை அணிந்திருந்தார்கள். பொதுவாக வயது நாற்பதிலிருந்து ஐம்பதுவரை இருக்கும். சாதாரணப் பொதுமக்கள். கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும் அவர்கள் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. மிக நிதானமாக, சாதாரணமான முறையில் நல்ல பணிகளைச் செய்வதுபோல இயல்பாக நடந்துகொண்டார்கள். இப்பொழுது அவர்கள் கவனம் முழுவதும் வீஜி நோக்கித் திரும்பியிருந்தது. அவர்களில் ஒருவன் வீஜியினுடைய பெயரைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினான். தனது தமிழ்ப் பெயரின் முதல் இரண்டு எழுத்துகளையும் வைத்துக்கொண்டு பொய்யான ஒரு சிங்களப் பெயரை வீஜி அவனுக்குச் சொன்னார். (பார்த்தீர்களா, எவ்வாறு தந்தை வழியான வரலாறு இலங்கையில் தமிழர்களையும் சிங்களவர்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது என்பதை). உன்னுடைய குடும்பப் பெயரென்ன என்று கேட்டார்கள். லொகுகே என்று பொய் சொன்னார் வீஜி. உன்னுடைய ஊர் எது? வெலிக்கடை.
இந்தக் கேள்விகள் கொலை செய்வதற்கு முன்பாக ஒருவர் தமிழரா இல்லையா என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்காகக் கேட்கப்படும் கேள்விகளாகும். கும்பல் முற்று முழுதாகத் திருப்தி அடையவில்லை. எனினும் வீதியை விட்டு நகர்ந்து சென்றது. ஆனால், யாரோ ஒருவர் தொ. வே. அந்த இடத்தை விட்டு ஏற்கனவே நகர்ந்துவிட்டதை அவதானித்து இருந்தார். தொ. வே. குள்ளமானவர். கறுப்பானவர். தமிழர்கள் எல்லோரும் கறுப்பானவர்கள் என்ற படிவார்ப்பு சிங்கள மக்களிடம் இருந்தது. கும்பலில் ஒரு சிலர் வீஜியிடம் திரும்பிவந்தனர். எங்கே அந்தப் பெரிய தமிழ்த் தடியன் என்று தொ.வேயைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். தொ. வேயின் உண்மையான பெயரை வீஜி அவர்களுக்குச் சொன்னார். ஆனால், கும்பலால் அதை நம்ப முடியவில்லை. இப்பொழுது வீஜி தமிழரா சிங்களவரா என்பதில் கும்பலுக்குக் குழப்பம் ஏற்பட்டுவிட்டது.
கொஞ்சம் தமிழர்களை அடுத்த தெருவில் தாங்கள் கொன்றிருப்பதாகவும் அந்தக் கும்பல் வீஜியிடம் கூறியது. குருதி வழியும் கோடரியை வீஜியிடம் காட்டினான் ஒருவன். கொல்லப்பட்டவர்களின் உடம்புகளைப் பார்க்கத் தங்களோடு வர விருப்பமா என்று வீஜியைக் கேட்டனர் அவர்கள். வீஜி தமிழரா சிங்களவரா என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்குரிய ஒரு அமிலப் பரிசோதனையாக அது இருந்திருக்க வேண்டும் என்று வீஜி என்னிடம் பிற்பாடு தெரிவித்தார். ஒரு நல்ல சிங்களவர் இத்தகைய படுகொலைகளில் ஈடுபட வேண்டும் அல்லது அவற்றுக்குச் சாட்சியமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. குருதியைப் பார்ப்பது தனக்கு அலர்ஜி என்று வீஜி அவர்களிடம் சொன்னார். அவர்களுடைய சந்தேகம் பலபடிகள் அதிகரித்தன. தொ. வேயின் காரை எரித்துவிடலாம் என்று கும்பல் முடிவெடுத்தது. அவர்கள் காரை எரிக்கத் தயாரானபோது வீஜி அவர்களுக்கு முன்னால் ஓடிச்சென்று தொ.வே. ஒரு சிங்களவர் என்று வலியுறுத்தினார். சிங்களவருடைய காரை எரிப்பது எவ்வளவு மோசமானது என்று வீஜி அவர்களிடம் வாதாடினார். காரின் கதவைத் திறந்து அதற்குள் இருந்த தொ. வே.யின் பெயர் பொறித்த ஆவணம் ஒன்றை எடுத்துக் கும்பலுக்குக் காட்டினார். அப்பொழுதும் அந்தக் கும்பல் நம்பிக்கைகொள்ளவில்லை. அந்தக் கணத்தில்தான் ஒரு போலிஸ் வண்டியில் தொ. வே. அந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார். ஆனால், அப்போதும் அந்தக் கும்பல் அசையவில்லை. வந்திருந்த போலிஸ்காரர்களைவிடக் கும்பலில் ஏராளமானபேர் இருந்தனர். வீஜி சிங்களவர் அல்லர் என்று தெரிந்தாலும் வீஜியைச் சிங்களவர் போலவே நடத்தினர் வந்திருந்த போலிஸ்காரர்கள். தொ. வே. சிங்களவர்தான் என்பதை அவருடைய சிங்களம் மட்டுமின்றி அவருடைய நடையுடை பாவனைகளும் இப்போது தெளிவாகக் கும்பலுக்கு உணர்த்தின. வீஜியை போலிஸார் பாதுகாப்பாக ஜீப்பில் அழைத்துச் சென்றனர். தொ. வே. தன்னுடைய காரில் அவர்களுக்குப் பின்னால் சென்றார்.
ஒரு படுகொலை: நண்பனை இழந்தேன்

அருமைநாயகம் யாழ்ப்பாணத் தமிழர். எனது நண்பர் என்று கூறுவதைவிட நன்கு அறிமுகமானவர் என்பதே பொருத்தமானது என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. நல்ல அறிமுகத்துக்கும் நட்புக்கும் இடையே இருக்கும் ஒரு குழப்பமான வெளியில் இருந்தது எமது உறவு. பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் நான் சிங்கள மொழியில் கற்பித்துக்கொண்டிருந்தபோது அருமைநாயகம், வரலாற்றுத் துறையில் தமிழ் மொழியில் கற்பித்துக்கொண்டிருந்தார். பல்கலைக்கழகத்தில் அவருடைய நியமனம் தற்காலிகமானதாக இருந்தது. பிற்பாடு இலங்கை அரசின் வருமான வரித் திணைக்களத்தில் உயர்பதவியில் இணைந்துகொண்டார். கொழும்பில்தான் வாழ்வும் வேலையும். அருமைநாயகத்துடன் நான் ஒருபோதும் சிங்கள மொழியில் பேசியதில்லை. எனினும், அவரது சிங்களப் பேச்சு சிங்களத்தைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டிராத ஒருவரது சிங்களம்போலக் கொச்சையாக இருந்திருக்கும் என்பதே எனது ஊகம். படுகொலைக் காலங்களில், தானறியாச் சிங்களம் தன் பிடரிக்குச் சேதம் என்று கூறுவார்கள்.
படுகொலைகள் தொடங்கியபோது, அருமைநாயகமும் குடும்பத்தினரும் பாதுகாப்பாக வேறு வீடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டனர். பிற்பாடு கொழும்பில் தமிழர்களுக்காக அவசரம் அவசரமாக உருவாக்கப்பட்ட அகதி முகாம்களில் ஒன்றுக்குப் போய்த் தங்கினார். சில நாள்களின் பின் நிலைமை மெல்லமெல்ல வழமைக்குத் திரும்பியது. எனினும் ஒருவகையான இறுக்கமான சூழலே நிலவிற்று. அருமைநாயகமும் அவரது தமிழ் நண்பர் ஒருவரும் கடற்கரைப் பக்கம் சென்று வரலாம் எனத் தீர்மானித்துக் காரில் புறப்பட்டனர். ஆனால், அன்று திடீரென நிலைமை தலைகீழாயிற்று. அன்று ஜூலை 29, 1983. பதற்றமும் பீதியும் வதந்திகளும் கொழும்பை மூடிய ஒரு காலை. மீண்டும் படுகொலைகள் தீவிரமாக இடம்பெற ஆரம்பித்தன. அகதி முகாமுக்குத் திரும்பிவருகிற வழியில் அருமைநாயகத்தையும் அவரது நண்பரையும் ஒரு கும்பல் சூழ்ந்துகொண்டது. அவர்கள் உயிரோடு கொளுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
அருமைநாயகத்தின் கதையை எனக்குச் சொன்னவர் அருமை நாயகத்தோடு ஒரே காலத்தில் கல்வி பயின்ற ஒரு சிங்கள நண்பர். சாதாரணமான ஒரு அலுவலகத்தில் சாதாரணமான நாற்காலியில் இருந்து சாதாரணமாக இந்தக் கதையைக் கேட்டேன். எவ்வகையிலும் ஆச்சரியமோ வியப்போ எனக்கு ஏற்படவில்லை; தலையில் கை வைக்கவில்லை. சிலவேளைகளில் என்னுடைய இயல்பு இதுதானோ என்னவோ? ஆனால், என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அருமைநாயகத்துக்கு நான் எழுதும் அஞ்சலிக் குறிப்பு இதுதான். அவலமும் அவலத்துள் எதிர்ப்பும், இவ்வகையான கணங்களில் உரை நடை தோற்றுப்போகின்றது. ஆனால், கவிதை அந்தக் கணங்களை மீட்டுத்தருகிறது.
பாஸில் ஃபெர்னாண்டோ (Basil Fernando) என்னும் சிங்கள வழக்கறிஞர் ஜூலைப் படுகொலைகளின் பல முகங்களைக் கவிதையில் காட்டியிருக்கிறார். அவருடைய ‘தார்மீக சமூகம்’ என்கிற கவிதை கொலையாளிகள்மீதும் எனதும் அவரதும் சமூகத்தின் மீதுமான பெருங்குற்றச்சாட்டாகும். அந்தக் கவிதையைத் தொடர்ந்து அவரெழுதிய மற்றுமொரு கவிதைதான் “ஜூலை 83: மேலும் ஒரு சம்பவம்”. இது இன்னுமொரு பெருங்குற்றச்சாட்டு. கவிதையில் வருகிற “மேலும்ஒரு” என்ற தொடர் எழுப்புகிற முரண்நகை மிகுந்த பலம் வாய்ந்தது; அதன் நோக்கமே இத்தகைய முரண்நகையைக் கிளப்புவதுதான். எனினும் வேறொரு தலைப்பையும் ஒருவர் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். அவலத்துள் எதிர்ப்பு அந்தக் கிழமை இடம்பெற்ற ஒரு சம்பவம் பற்றிய பாஸில் ஃபெர்னாண்டோவின் கவித்துவ விவரணம் அருமை நாயகத்துக்கு ஏற்பட்ட அவலத்தை மட்டுமன்றி, அந்த வாரம் கொல்லப்பட்ட அத்தனை தமிழர்களதும் அவலத்தையும் வலியையும் ஒரு சேர எழுப்புகிறது. அது மட்டுமன்று. பாஸில் ஃபெர்னாண்டோவின் கவிதை சுமத்துகிற குற்றச்சாட்டுள் இன்னுமொரு விடயமும் பொதிந்திருக்கிறது: பயங்கரமான அவலத்தை எதிர்கொள்ளப்போகும் ஒரு தமிழர் வெளிப்படுத்திய, அழிக்க முடியாத எதிர்ப்பே அது. வரிக்கு வரியாக இதோ அந்தக் கவிதை:
ஜூலை 1983: மேலும் ஒரு சம்பவம்
இறந்தவர்களைப் புதைப்பது
ஒரு கலையாகவே வளர்ந்திருந்த எமது காலத்தில்
இந்த நிகழ்வு மட்டும் அழிய மறுத்து எஞ்சியிருப்பதற்குக்
காரணம் ஏதுமில்லை
சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்:
நான் உணர்ச்சிபூர்வமானவன் அல்லன்
சித்தம் குழம்பியவனாகவும் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை
உங்களைப் போலவே
நானும் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டத் தயங்குபவன்
மேலும் அன்றாட வாழ்க்கையிலும்
நான் ஒரு யதார்த்தவாதி
எச்சரிக்கை உணர்வுள்ளவனும்கூட
மறந்துவிடு என்று அரசு ஆணையிட்டால்
உடனடியாகவே மறந்துவிடுகிறேன்
மறப்பதில் எனக்கிருக்கும் ஆற்றல் பற்றி எவருக்குமே ஐயமிருந்ததில்லை
என்னை ஒருவரும் குறை சொன்னதும் கிடையாது
எனினும் அந்தக் கும்பல் அந்தக் காரை
எப்படித் தடுத்து நிறுத்தியது என்பதை
இப்போதும் நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்
காருக்குள் நாலு பேர்
பெற்றோர், நாலு அல்லது ஐந்து வயதில்
ஆணும் பெண்ணுமாய் இரு குழந்தைகள்
ஏனைய கார்களை எப்படித் தடுத்து நிறுத்தினரோ
அப்படித்தான் இந்தக் காரையும் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்
எந்த வேறுபாடும் இல்லை
குதூகலம் கொப்பளிக்கின்ற மனநிலையில்
ஒரு சில கேள்விகள் செய்வதைப்
பிழையறச் செய்ய விரும்பும் கவனமாய் இருக்கலாம்
பிறகு செயலில் இறங்கினர் வழமைபோல
பெட்ரோல் ஊற்றுவது, பற்றவைப்பது போன்ற விடயங்கள்
ஆனால், திடீரென்று யாரோ ஒருவன்
காரின் கதவுகளைத் திறந்தான்
அழுது அடம்பிடித்துப் பெற்றோரைவிட்டு விலக மறுத்த
இரண்டு குழந்தைகளையும் வெளியே இழுத்தெடுத்தான்
குழந்தைகளின் உணர்வுகளைக் கவனத்தில் எடுக்காமல் இருப்பது
சில சமயங்களில் குழந்தைகளுக்கு நல்லது என
அவன் எண்ணியிருக்கக்கூடும்
துரிதமாக இயங்கிய இன்னொருவனோ தீக்குச்சியைக் கிழித்தான்
சூழவர எரிந்துகொண்டிருந்த பலவற்றோடு
இந்த நெருப்பும் சேர்ந்துகொண்டது
அருகே நின்று தமது சாகசங்களைப் பற்றிப்
பேச ஆரம்பித்தனர் கொஞ்சப் பேர்
கலைந்து போனார்கள் ஒரு சிலர்
காருக்குள் இருந்த இருவரும் என்ன எண்ணியிருப்பார்கள்
என்பதைப் பற்றி யார் கவலைப்பட்டார்கள்
சமாதான விரும்பிகளாக மக்கள்
தமது வீடுகளுக்குத் திரும்ப ஆரம்பித்தனர்
அப்போதுதான் திடீரென உள்ளேயிருந்தவர்
கார்க் கதவை உடைத்து வெளியே பாய்ந்தார்
சட்டையிலும் தலைமயிரிலும் ஏற்கனவே தீ பற்றிவிட்டிருந்தது
குனிந்தவர் தன் இரண்டு குழந்தைகளையும் வாரி எடுத்தார்
எங்கும் பாராமல் கவனமாகத் திட்டமிட்டு எடுத்த முடிவை
செயல்படுத்துவதுபோல உறுதியுடன் காருக்குள் திரும்பி ஏறினார்
கதவை மூடினார்
தனித்துவமான அந்த ஒலியை நான் கேட்டேன்
எரிந்தழிந்த கார் இப்போதும் தெருவோரம் கிடக்கிறது
ஏனையவற்றோடு இன்னும் சில நாட்களில்
மாநகர சபை அதனை அகற்றக்கூடும்
தலைநகரின் தூய்மையே ஆட்சியாளரின் தலையாய பணி.
1985இல் இந்தக் கவிதையை முதல்முறை வாசித்தபோது என்னுடைய எலும்புகள் உறைந்தன. கவிதையில் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் கற்பனையானவை என நான் நினைக்கவில்லை. கவிதை தருகிற துல்லியமான வர்ணனையும் விவரங்களும் நேரடிச் சாட்சியம் இன்றிச் சாத்தியப்பட்டிருக்காது. நேரில் பார்த்த ஒரு சிங்களவரின் சாட்சியம். வலியுடன் ஆனால், சிங்களவர் என்ற வகையில் பாதுகாப்பான நிலையிலிருந்து பார்த்த ஒரு நேரடிச் சாட்சியம். இந்தச் சம்பவத்தை பாஸில் ஃபெர்னாண்டோ நேரடியாகப் பார்க்கவில்லை. நேரில் பார்த்தவர் பாஸிலின் நண்பர் ஒருவர். நாரஹேன்பிட்டியாவில் இருக்கும் தொழில் திணைக்களத்துக்கு அருகே சம்பவம் நடந்தது. வேறு பல வன்முறைச் சம்பவங்களை அந்த வாரம் நேரடியாகப் பார்த்திருந்தமையால், உயிருடன் கொளுத்திய சம்பவங்கள் வெகு சாதாரணமாக இடம்பெற்றன என்கிறார் பாஸில் ஃபெர்னாண்டோ. ‘வெகு சாதாரணமாக’ என்பதை அழுத்திச் சொன்னார். “ஏராளமான சம்பவங்களை நான் பார்த்துவிட்டேன். போலிஸ்காரர்கள் இவற்றைக் கணக்கிலெடுக்கவே இல்லை.

சம்பவங்களைப் பற்றித் திருப்பித் திருப்பிக் கதைப்பதே அந்த நாள்களில் வழமையானதொன்றாக இருந்தது. இந்தச் சம்பவமும் அப்படித்தான் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது. எனினும் ஒருவருக்காவது இந்தச் சம்பவம் ஆச்சரியத்தைத் தரவில்லை” என்கிறார் பாஸில் ஃபெர்னாண்டோ. அவருடைய நண்பர்கள் வட்டத்தில் இத்தகைய சம்பவங்கள் பற்றிக் கோபமும் துயரமும்தான் இருந்தன. அவருடைய கவிதை மத்தியதர வர்க்கத்தின் மீதான விமர்சனம் மட்டுமல்ல; ஜூலை படுகொலைகளின்போது நடந்த சம்பவங்களைப் புறத்தே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டாலும் அச்சம்பவங்கள் அகத்தே எழுப்பிவிட்ட கிளர்ச்சியை எதிர்கொள்ளும் முயற்சிதான் பாஸில் ஃபெர்னாண்டோவின் கவிதைகள் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும்.
ஆனால், என்னுடைய அக்கறையோ அந்த ஊர், பெயர் தெரியாத தமிழ்த் தந்தை மிகத் தெளிவாக வெளிக்காட்டிய எதிர்ப்பு பற்றியது. முகம் தெரியாத அந்தத் தமிழரின், ஒரு தந்தையின் மிகுந்த உறுதிவாய்ந்த அந்தச் செயல், வார்த்தைகள் பேசுவதைவிடப் பெரிதும் பலமாகப் பேசிற்று. அவருடைய செயலைவிட மிகக் காத்திரமான எந்த அறிக்கையும் வெளிவர முடியாது; அது ஒரு கிளர்ச்சியின் செயல்; வன்மையான கண்டனம். மானுடத்தின் மீது பொதுவாகவும் சிங்களவர்மீது குறிப்பானதுமான குற்றச்சாட்டு அது. அவருடைய துணிவு, மன உரம், தனது செயல் மூலம் அவர் வெளிக்காட்டிய மிகத் துல்லியமான கருத்து என்பன என்றென்றைக்குமாக எனது ஆன்மாவில் படிந்துவிட்டன. மற்றவர்களுக்கு இதனைப் பற்றி வேறுவகையான அர்த்தப்பாடுகள் எழலாம். ஒவ்வொரு பிரதியும் பல சாத்தியப்பாடுகளைக் கொண்டது. எனவே, பலவகையான வாசகப் பரப்புகளைச் சாத்தியமாக்குவது. பெயர் தெரியாத அந்தத் தமிழர் என்ன சொல்லியிருப்பாரோ என்பதை என்னால் எளிமையான அவுஸ்திரேலியப் பேச்சு வழக்கில் மொழிபெயர்க்க முடியும். ஆனால், என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு அந்தத் தமிழரின் வார்த்தைகளுக்கு நியாயம் செய்ய முடியாது. எளிமைக்கும் சாதாரணத்துக்கும் அப்பாற்பட்டவை அவரது வார்த்தைகள்.
இன்பத் திளைப்பு – 1
இனப்படுகொலைகளின்போது தப்பிப் பிழைத்தவர்கள், பாதிக்கப்பட்டோர், கொல்லப்பட்டோரை நினைந்து அழுவோர் ஆகியோரின் நினைவுக் கணங்களில் கொலையாளிகள் பற்றிய எண்ணங்களும் தவிர்க்க முடியாமல் பிணைந்திருக்கும். எல்லாப் படுகொலைக் காலங்களிலும் கொலையாளிகள், எரியூட்டுவோர், கொள்ளையடிப்போர் எனப் பலதரப்பினர் இருக்கத்தான் செய்வர். இவர்கள் வெறுமனே ‘காடையர்கள்; காட்டுமிராண்டிகள்’ அல்லர். இத் தகைய வரைவிலக்கணங்களுக்குள் இருப்போர் சிலரும் படுகொலைக் காலங்களில் சேர்ந்துகொள்ளக்கூடும் என்பது உண்மைதான். எனினும் பழியை வேறு யாரிடமாவது சுமத்தி விட்டுத் தாம் விலக நினைக்கிற மத்தியதர வர்க்க அறிவுஜீவிகள் கண்டுபிடித்த அடைமொழிகள்தாம் இவை. அசாதாரணமானவர்களால்தான் இத்தகைய காரியங்களைச் செய்ய முடியும்; சாதாரண மனிதர்க்கு இவை அப்பாற்பட்டவை என்பதே அவர்கள் கருதுவது. ஆனால், இத்தகைய படுகொலைகளை மிகச் சாதாரணமான சராசரி மனிதரும் புரியலாம் என்பதைத்தான் நான் வலியுறுத்திக் கூற விரும்புகிறேன்.
இனப்படுகொலைகளில் ஈடுபட்டோர் அரசாங்கத்தின் அடியாள்களாக இருக்கலாம். அவர்கள் நிதானமாகத் திட்டமிட்ட முறையில் மாக்கிய வெல்லியன் (Machiavellian) பாணியில் இயங்கியிருக்கலாம் அல்லது அடங்காத வெஞ்சினத்துடன் வெறிபிடித்தோராகக் கும்பல்களாய் மக்கள் இயங்கியிருக்கலாம். இனப்படுகொலைகள், இனக்கலவரங்களின்போது கொலையாளிகளை வர்ணிக்க அறிவுஜீவிகளும் கௌரவமான பூர்ஷ§வாக்களும் பயன்படுத்தும் வழமையான தொடர்தான் ‘வெறிபிடித்த’ என்பது. இது பிழையன்று. வீஜியை விசாரணை செய்தவர்கள் வெளிப்படுத்திய நிதானமும் குதூகலமும் ஒருபுறமிருக்க, பழிக்குப் பழி என்பதாகக் கொலை, கொள்ளைகளில் ஈடுபடுவதும் இலங்கை இனக்கலவரங்களிலும் இனப்படு கொலைகளிலும் தாராளமாகக் காணக்கிடைக்கிறது. எனினும், இந்த மாதிரிச் சூழலில் வெளிப்படுவது வெஞ்சினம் மட்டுமன்று. இன்பத் திளைப்பு, வெற்றிக் களிப்பு, இளிப்பு, கேளிக்கை என்பவையும்தான்.
ஜூலை83இல் இத்தகைய வெற்றிக்களிப்பின் கணங்களில் ஒன்றை உள்ளூர்ப் படப்பிடிப்பாளர் ஒருவர் படம் எடுக்க நேர்ந்தது. ஆடை களையப்பட்டு, பீதியுடன் இருக்கும் தமிழர் ஒருவரைச் சூழ நின்று ஆட்டம் போட்டுக்கொண்டிருந்த இளைஞர்களையும் மனிதர்களையும் அந்தப் படம் காட்டியது (படம் 1). அந்தத் தமிழர் கொலை செய்யப்படுவதற்குச் சில கணங்களுக்கு முன்பாக அந்தப் படம் எடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
கொழும்பு நகரில் பொறள்ளை என்னுமிடத்திலிருந்த பஸ் நிலையத்துக்கு அருகே அதிகாலை 1.30 மணியளவில், 24 ஜூலை 1983 திங்கள் கிழமையன்று இந்தச் சம்பவம் நடந்தது. அன்றைய நாளைத்தான் ‘கறுப்புத் திங்கள்’ என்று சிலர் அழைக்கிறார்கள். ஜூலை 83இன் முதலாவது படுகொலைகளில் ஒன்றாக இது இருந்திருக்க வேண்டும். பழிக்குப் பழியாகக் கொலை என்பது கொண்டாட்டமாகவும் களிப்போடும் செய்யப்படுகிற ஒன்று. சம்பந்தப்பட்டவர்களின் முகங்களிலும் உடலிலும் களிப்பும் குதூகலமும் மிகத் தெளிவாக உயிர் பெறுகின்றன.
இன்பத் திளைப்பு – 2
இனப்படுகொலைகளின்போது வெளிப்படுத்தப்படும் இத்தகைய குதூகலத்தை ஒட்டுமொத்தமாகவே விசித்திரமான மடத்தனம் என நாம் ஒதுக்கிவிட முடியாது. இன்னொரு சிங்கள நண்பர் எனக்குச் சொன்னது இந்தக் கதை: கண்டி நகரின் பேராதனை வீதிக்கு அண்மையில் ஒரு ‘கௌரவமான’ தெருவில் குடியிருந்தவர் அவர். ஜூலை 83 படுகொலைகள் கண்டியிலும் பரவலாகவும் கொடூரமாகவும் இடம்பெற்றன. தெருவில் இருந்த தமிழ் வீடுகளைத் தேடிக்கொண்டு ஒரு இளைஞர் கும்பல் அலைந்தது. தமிழ் மூதாட்டி ஒருவர் குடியிருந்த வீட்டை இனங்கண்ட கும்பல் நேரே அங்கு சென்றது. நல்லவேளையாக, ஏற்கனவே அந்த மூதாட்டி பாதுகாப்பாகத் தன்னுடைய சிங்கள நண்பர்கள் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார். கும்பல் வீட்டை உடைக்க ஆரம்பித்தது. எனது நண்பரும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வேடிக்கை பார்ப்பவர்களில் ஒருவராக அங்கே நின்றார். தமிழ் மூதாட்டியின் வளர்ப்புப் பிராணியான அல்சேஷன் (Alsation) நாயைக் கும்பல் கண்டுபிடித்துவிட்டது. அந்த நாய் துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டது. கும்பலுக்கு மிகுந்த கொண்டாட்டம். பெரும் கேளிக்கை.
ஐயம்/குழப்பம்
1991, ஒரு நல்ல வெயில் நாளில், கண்டியிலிருந்து மாத்தளைக்கு வரும் வழியில் ஒரு முஸ்லிம் முதியவருக்கு எனது காரில் இடம் கொடுத்தேன். அவரைத் திரு. கிவீ என அழைக்கலாம். திரு. கிவீ அவர்களுக்கு மாத்தளையில் கடையன்றிருந்தது. ஜூலை 83 இல் மாத்தளையில் என்ன நடந்தது என்று பேச்சுவாக்கில் திரு கிவீ அவர்களைக் கேட்டேன். கடைத் தெருவிலிருந்த தமிழர் கடைகளைச் சில சிங்களவர்கள் அடித்து நொறுக்கினார்கள் என்றார் திரு கிவீ. தான் வெளியே வந்து பார்த்தபோது, சிங்கள இளைஞர்கள் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு அழிப்பு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததைக் கண்டதாகவும் ‘தேச சேவை’யாகவே இதனைச் செய்வதாக அந்த இளைஞர்கள் கோஷம் எழுப்பியதாகவும் சொன்னார். திரு கிவீ அவர்களிடம் மேலும் விரிவாக நான் கேள்விகளைக் கேட்காமையால் இந்தக் கதைக்கு விரிவும் ஆழமும் போதாது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அவர்களுடைய கோஷத்தில் இருந்த முரண் நகை என்ன தொனியில் வெளிப்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியாது.
அழித்தொழிப்பிலும் ஒரு தேசிய இலட்சியம் இருக்கிறது என்று அந்த இளைஞர்கள் எண்ணியிருப்பார்களா? இனப்படுகொலைகளை அவர்கள் புரிந்துகொண்ட முறையில் அவநம்பிக்கை சார்ந்த புத்திசாலித் தனம் இருந்திருக்குமா? அல்லது அவர்களது நடவடிக்கைகளில் ஒரு தீவிரமான உரிமை கோரல் இருந்ததா? தேசிய வேட்கையும் இனவெறியும்தான் அவர்களது களிப்புமிக்க நடவடிக்கைகளுக்கு அடிநாதமாக இருந்ததா? என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியவில்லை.
படம் 1: கொலைக்கு முன்பாக களிக்கூத்து.
பொறள்ளை சந்தி. அதிகாலை. 24.07.1983
இந்தப் படத்தை எடுத்தவர் சந்திரகுப்த அமரசிங்க. இலங்கைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ‘அத்த’ என்கிற நாளிதழில் பணியாற்றியவர் அவர். படத்தில் இருக்கும் தமிழர் கொல்லப்பட்டதை சந்திரகுப்த அமரசிங்க பின்னர் உறுதிப்படுத்தினார். கேளிக்கை உணர்வுடனேயே கொலையாளிகள் இயங்கியதாகச் சந்திரகுப்த அமரசிங்க என்னிடம் தெரிவித்தார்.
படம் 2: எரிப்பும் களிப்பும்: கொழும்பு
24-25, ஜூலை 1983
1983 ஜூலை, இலங்கை இனப்படுகொலை
சோமிதரனுடன் ஒரு சந்திப்பு “நினைவூட்டிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு
அது ஒரு பயங்கரமான நிகழ்வு”
சந்திப்பு: தேவிபாரதி

நூலகம் எரிக்கப்பட்ட அதே 1981ஆம் ஆண்டில் மே மாதம் 11ஆம் தேதி யாழ் பகுதியைச் சேர்ந்த பருத்தித் துறையில் நான் பிறந்தேன். சரியாக 19 நாட்களுக்குப் பிறகு, 1981 ஜூன் மாதம் முதல் தேதி யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. அந்தக் கலவரத்தையோ அதற்குப் பின்னர் 1983 ஜூலையில் நடைபெற்ற பெரும் இனக்கலவரத்தையோ நேரில் அறிந்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவனல்ல நான். கால் நூற்றாண்டு காலமாக ஈழத்தில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் போரைத் தொடங்கிய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவனுமல்ல. குண்டுவெடிப்புகளினூடாகவும் இடப்பெயர்வுகளினூடாகவும் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்தை நோக்கி ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் லட்சக்கணக்காணவர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு தலைமுறையைச் சேர்ந்த நான் எங்கள் நூலகம் எரிக்கப்பட்ட வரலாற்றை, அது எரிக்கப்பட்டுப் பல வருடங்கள் கடந்து சென்ற பின்னரே தெரிந்துகொண்டேன்.
என் பத்தாம்வயதில் எரிந்து நின்ற அந்தக் கட்டடத்தை முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். அப்பொழுது, பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு யாருமே அதை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை. நினைவூட்டிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அது ஒரு பயங்கரமான நிகழ்வு. அதனால்தான் அதைக் குறித்து பெரிய இலக்கியப் பதிவுகள் உருவாகவில்லை. சேரன் ஒரு கவிதை எழுதினார், எம். ஏ. நுஃமான் ஒரு கவிதை எழுதினார், வேறு சில நல்ல கவிதைகளும் உள்ளன. மற்ற பல கவிதைகளிலும்கூட எரிக்கப்பட்ட யாழ் நுணலகம் பற்றிய சில வரிகள் தென்படுகின்றன. ஆனால், ஒரு பெரிய நாவலோ குறிப்பிடும்படியான திரைப்படமோ ஒரு நாடகமோகூட எம்மிடையே உருவாகியிருக்கவில்லை.
அது தமிழர்களின் பண்பாட்டு மையம், அறிவுத் தேடலின் அடையாளம். பிறகு அது ஈழ விடுதலைப் போராளிகளுக்கான பாசறையாகவும் மாறியது. நூலகத்தை மையமாகக்கொண்டு அப்பொழுது யாழ்ப்பாணத்தில் ஏராளமான வாசக சாலைகள் இருந்தன. அவை எல்லோரும் ஒன்றுகூடுமிடங்களாகவும் விளங்கின. பல்வேறு போராளிக் குழுக்களும்கூட அவற்றில்தான் உருவாயின. பிற்காலங்களில் பல வாசக சாலைகள் போராளிகளுக்கான தங்கும் இடங்களாக மாறியிருந்தன.
எரிக்கப்பட்டுச் சாம்பல் படர்ந்து நின்ற யாழ் நூலகமேகூடப் புலிகளின் ராணுவத்தளமாகத்தான் எனக்கு அறிமுகமாயிற்று. அப்பொழுது யாழ்ப்பாணக் கோட்டை புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. ஒரு நாள் யாழ் கோட்டையில் துப்புரவுப் பணிகளை மேற்கொள்வதற்காக அழைத்துச்செல்லப்பட்ட மாணவர் குழுவுடன் நானும் கோட்டைக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். மற்றவர்கள் துப்புரவுப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த தருணத்தில் நானும் என் தோழன் ஒருவனும் எரிந்து நின்ற அந்தக் கட்டடத்தின் ஒரு பகுதிக்குச் சென்றோம். வியப்பூட்டும் விதத்தில் கம்பீரமாக நின்ற அந்தக் கட்டடம்தான் இயக்கத்தின் பேஸ் (படைத்தளம்) என்று சொன்னான் என் தோழன். நான் பார்த்த அந்தக் கட்டடத்தைப் பற்றி அன்றிரவு என் அம்மாவிடம் சொன்னேன். அம்மாதான் எனக்கு அது யாழ் நூலகம் எனச் சொன்னவர். நூலகம் பற்றிய முதலாவது தகவலை எனக்குச் சொன்னவர் என் அம்மாதான்.
பிறகு யாழ் கோட்டை சிங்கள ராணுவத்தால் கைப்பற்றப்பட்ட பொழுது புலிகளோடு சேர்ந்து அங்கு வசித்துக்கொண்டிருந்த 5 லட்சம் மக்களும் வெளியேறினோம். ஆசியாவின் பெரிய இடப்பெயர்வுகளுள் ஒன்று அது. பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் என அனைவரும் வெளியேறிய பிறகு ஆள் நடமாட்ட மற்ற வெற்று நிலமாகத்தான் சிங்கள ராணுவம் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றியது. பிறகு யாருமே வசித்திருக்காத ஒரு தருணத்தில் நூலகத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணியை மேற்கொண்டது சந்திரிகா அரசு. அது ஒரு வகையான நல்லெண்ண நடவடிக்கை போலத் தோன்றினாலும், அதற்குப் பின்னால் இருந்த அரசியல் வேறுவகைப்பட்டது. இடம்பெயர்ந்து சென்றவர்களை யாழ்ப்பாணத்திற்குத் திரும்ப அழைப்பதற்கு அதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டது சிங்கள அரசு. நூலகம் எரிக்கப்பட்ட வரலாற்றை உலகின் நினைவுகளிலிருந்து முற்றாக அழிப்பதற்கு மேற்கொண்ட முயற்சி என்றும்கூட அதைச் சொல்லலாம். அது ஒரு நினைவுச் சின்னமாக மாற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
1981இல் நடைபெற்ற கொடிய நிகழ்வுகளுக்கான ஒரு வரலாற்றுச் சாட்சியமாக எரிக்கப்பட்ட அந்த நூலகம் அதன் சாம்பல்களோடு அப்படியே பாதுகாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அப்படிப் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தால் எம் நூலகம் எரிக்கப்பட்ட வரலாற்றைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்கு எனக்கும் என் தலைமுறைக்கும் இருபது ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டிருக்காது. ஆனால், வரலாற்றின் பக்கங்களிலிருந்து தன் கொடுஞ்செயலை முற்றாகத் துடைத்தெறிய முற்பட்ட சிங்களப் பேரினவாத அரசு எதிர்ப்புகளே இல்லாத ஒரு தருணத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இப்பொழுது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எங்களிடையே அதற்கான ஆதாரங்கள் எதுவுமில்லை. பதற்றத்துடன் இடம்பெயர்ந்து சென்ற யாழ்ப்பாண மக்கள் எந்த ஆதாரத்தையும் எடுத்துச் செல்லவில்லை.
இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு பத்திரிகையாளனாக யாழ் நகருக்குத் திரும்பிவந்தபொழுதுதான் அந்த வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. தெரிந்துகொண்டபொழுது நான் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளானேன். அநேகமாக அந்தத் தருணத்தில்தான் யாழ் வரலாற்றின் இந்தக் கொடிய பக்கங்களை ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்னும் எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். காட்சி ஊடகத் துறை மாணவனாக, சென்னை லயோலாக் கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்கத் தொடங்கியபொழுது அந்த எண்ணம் வலுவடைந்தது. பிறகு நான் அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும் திட்டமிடவும் தொடங்கினேன். இங்கு சென்னையில் அதற்கு ஊக்கமும் ஒத்துழைப்பும் கிடைத்தன. உயிர்நிழல் இதழ் எனக்குப் பெரிய அளவில் துணை நின்றது. பணம் முதலான அடிப்படை விஷயங்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு தயாரானபொழுது மறுபடியும் ஈழத்தில் போர் மூண்டுவிட்டது. பிறகு எனக்கு வேறு வழியே இல்லாமல் போய்விட்டது. என்ன நடந்தாலும் சரி எனச் செயலில் இறங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. எதிர்காலத்தில் யாராலும் அந்த வரலாற்றை மீட்டெடுக்க முடியாமல் போய்விடலாம்.
இலங்கையில் அப்போது வெளிவந்துகொண்டிருந்த பத்திரிகைகள் இது குறித்து வெளியிட்டிருந்த செய்திக் கட்டுரைகளும் பிரசுரித்திருந்த புகைப்படங்களும்தான் இப்பொழுது எங்களுக்குக் கிடைக்க வாய்ப்புள்ள சில வகைப்பட்ட ஆவணங்கள். அவை கொழும்பு நூலகத்தில் இருந்தன. அங்கு ஆவணங்களைத் தேடும் முயற்சியை மேற்கொள்வது அபாயகரமானது. நூலகத்திற்கு வரும் தமிழ் வாசகர்கள் எதைப் படிக்கிறார்கள் என்பதுகூடக் கண்காணிப்புக்குட்பட்டதாயிருந்தது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நூலகம் எரிக்கப்பட்டது தொடர்பான செய்திகளை அந்த நூலகத்திலிருந்துதான் நான் திரட்டினேன். அவற்றைத் திரட்டுவதற்கு நான் பெரிய அளவு சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது. என் சிங்கள நண்பர்கள் பெருமளவில் உதவினார்கள். நூலகத்தின் நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான ஆட்களைக் கண்டறிவதிலும் எனக்குப் பல தடைகள் இருந்தன. பெரும் முயற்சிக்குப் பிறகு அதன் ஒரே ஒரு வாசகரைக் கண்டுபிடித்தேன். அப்போதைய நூலகர் இப்போதும் யாழ்ப்பாணத்திலேயே வசித்துக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது யாழ் நகரின் மேயராக இருந்தவரே இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மேயராக இருந்தார். யாழ் சூறையாடப்பட்டபொழுது எரிக்கப்பட்ட ஈழநாடு பத்திரிகையின் பணியாளர் ஒருவரையும் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. தன் பத்திரிகை அலுவலகம் எரிக்கப்பட்டதை எரியும் அந்தக் கட்டடத்தினுள் பதுங்கி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த நேரடிச்சாட்சி அவர். ஆனால், முழு நகரமுமே ராணுவத்தின் கண்காணிப்புக்குட்பட்டிருக்கும் ஒரு தருணத்தில் இது போன்ற ஒரு ஆவணப்படத்தைத் தயாரிக்கும் முயற்சி கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்குச் சவாலானது.
படம் பிடிப்பதற்கும் நேர்காணல்களை எடுப்பதற்கும் நாங்கள் பெரும் சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது. நடந்தவற்றை நினைவுகூர்வதிலும் விமர்சனங்களை முன்வைப்பதிலும் எல்லோரிடத்திலும் தயக்கம் நிலவியது. நிச்சயமற்ற ஒரு சூழலில் அது புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்றுதான். நாங்கள் பல பொய்களைச் சொன்னோம். சென்னை லயோலா கல்லூரியின் காட்சி ஊடகத் துறை மாணவன் என்ற அடையாளம் எனக்குப் பெரிய அளவில் உதவியது. அப்படியும் ராணுவத்தினர் எங்களைக் கண்காணித்துக் கொண்டேதான் இருந்தனர். பெரும்பாலும் கையடக்கக் காமிராவைக்கொண்டே படம் பிடித்தேன்.
பிறகு எல்லாவற்றையும் ஹார்ட் டிஸ்க்குகளில் பதிவுசெய்து சென்னைக்கு எடுத்துவந்தேன். இங்கு எல்லாத் தரப்பினரும் மிகச் சிறப்பாக ஒத்துழைத்தனர். நாசர், லெனின் எனப் பலரைச் சொல்லலாம். இங்குள்ள பத்திரிகைகள் எங்களுக்குப் பக்கபலமாக இருந்தன. பல நிர்ப்பந்தங்களுக்கிடையே தமிழகம் எங்களுக்கு உறுதுணையாக நின்றது.
என்னுடைய இந்த ஆவணப்படத்தில் போதாமைகள் உள்ளன என்பதை நான் அறிவேன். கிடைக்கப்பெற்ற ஆதாரங்களைக் கொண்டு சிறப்பாகச் செய்ய முயன்றுள்ளேன். என் இந்தத் தலைமுறைக்கு இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்தக் கொடூர நிகழ்வை நினைவூட்ட வேண்டும். சொந்த நாட்டிற்குள்ளும் அயல் நாடுகளிலும் அகதிகளாக வாழும் எம் மக்களுக்கு அவர்களது உன்னதமான பண்பாட்டு அடையாளத்தை, அது பிறகு எரிக்கப்பட்டதை நினைவூட்ட வேண்டும். யாழ் நூலகம் ஈழத் தமிழர்களின் பழங்கனவாகப் போய்விட்டது.
அதை நினைவுகூரும் திராணிகூட அகதிகளுக்கு இல்லை. கல்வி கற்பதற்கேகூட வாய்ப்பில்லாதவர்களாய் அகதி முகாம்களின் சுகாதாரமற்ற, பத்துக்குப் பத்தடி கொண்ட குறுகிய அறைகளில் வாழும்படி சபிக்கப்பட்டவர்கள் எம் மக்கள். பெரும் சுமையாய் மாறிவிட்ட வாழ்வை எந்தக் கனவுமின்றி வாழ்ந்து தீர்க்க வேண்டியவர்களாய் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருக்கும் அவர்களுக்கு அவர்களுடைய எரிக்கப்பட்ட கடந்த காலத்தை நினைவூட்ட வேண்டும். சாம்பல் குவியல்களிலிருந்து எம் துயரங்களை மீட்டெடுத்தாக வேண்டிய கடமை எங்களுக்கு இருக்கிறது இல்லையா?

 

1983 ஜூலை, இலங்கை இனப்படுகொலை
காயங்களிலிருந்து பிறந்த ஒளி
கருணாகரன்
இலங்கை பற்றிய பொதுவான சித்திரம் வன்முறை சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது. அழகானது, வளமுடையது என்று சொன்னாலும் இலங்கையின் வரலாறு நீளவும் தீயும் குருதியும் நிரம்பிய சுவடுகள்தான். இதிகாச காலத்திலிருந்து அப்படியரு பிம்பம் இலங்கைக்கு உண்டு. அனுமனின் லங்கா தகனம், முதல் பெரும் தீவைப்பு. தொடர்ந்து போர்களும் அழிவுகளும். மகாவம்சம் சொல்லும் துட்டகெமுனு – எல்லாளன் பகையும் போரும் அடுத்த வரலாற்றுப் பதிவு. இதுவே இன்றுவரையும் இலங்கையின் ஆழ்மனம். இந்த ஆழ்மன வெளிப்பாட்டின் புதிய வடிவமே இப்போது தொடருகிற இனப்பிரச்சினை. ஒரு அமைதித் தீர்வுக்குப் போக முடியாமல் தடுப்பதும் இந்த ஆழ்மனப் பிரம்மைதான்.
ஐரோப்பியரின் வருகை, அவர்களின் நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட காலனிய ஆட்சி, மேற்குக் கல்வி, கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் போன்ற மதங்களின் செல்வாக்கு, ஜனநாயகம் மற்றும் இடதுசாரிச் சிந்தனை எதுவும் இந்த ஆழ்மனப் படிமத்தில் பெரும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தவில்லை என்பது ஆச்சரியந்தான். இதைவிடவும், பௌத்தம் பெரும் செல்வாக்குச் செலுத்தும் இலங்கையில் அது அமைதிக்குப் பதிலாக இனவாதத்துக்குத் துணையிருக்கும் துயரம் வேறு. இன்னும், தமிழ் – சிங்களம் என்ற மனோபாவங்கள் பெரும் இடைவெளியைப் பராமரிக்கின்றன. இந்த எதிர்மனோபாவமே எல்லாவற்றுக்குமான அடிப்படைப் பிரச்சினை. வன்முறை, கலவரம், இனப்படு கொலை, போர் எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை இதுதான்.

இலங்கையின் நவீன வரலாற்றில் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர், சிங்களத் தலைமைகள் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றதோடு இந்த எதிர் மனோபாவம் புத்தெழுச்சியோடு தொழிற்பட்டது. சுதந்திர இலங்கையில் 1948இல் முதலாவது நாடாளுமன்றம் கூடியது. 1949இல் மலையகத் தமிழரின் குடியுரிமையை மறுத்து அவர்களை நாடற்றவர்களாக்கும் தீர்மானம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதன் விளைவாகப் பெருமளவு மக்கள் இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். 1956இல் தனிச்சிங்களச் சட்டத்தை அப்போது ஆட்சியிலிருந்த பிரதமர் எஸ். டபிள். யு. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்கா கொண்டுவந்தார். தமிழ் – சிங்கள எதிரெதிர் மனோநிலை பகைமை நிலையின் உச்சத்தைத் தொட்டது. விளைவு 1958இல் பெரும் இன வன்முறை. இந்த வன்முறைக்கு இப்போது வயது ஐம்பது. இந்த வன்முறையில் கொல்லப்பட்ட தமிழர்கள் நூற்றுக்கணக்கில். இலங்கையின் சிங்களப் பகுதிகளில் இருந்தும் தலைநகர் கொழும்பிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்கள் காயங்களோடும் துயரத்தோடும் அகதிகளாகித் தமிழர் பகுதியான வடக்குக் கிழக்குக்கு வந்தார்கள். கொழும்பிலும் பிற இடங்களிலும் தமிழரின் சொத்துகள் எல்லாம் தீயிடப்பட்டன.
தீயும் குருதியும் அவலக்குரலுமான அந்த வன்முறை, வரலாற்றின் பெருங்காயம். இந்த வன்முறையின் பாதிப்பில் தொடங்குகிறது ஈழத்தின் அரசியல் இலக்கியம். மு. தளைய சிங்கத்தின் இரத்தம், வரதரின் கற்பு போன்ற சிறுகதைகளும் மு. தளைய சிங்கத்தின் ஒரு தனிவீடு என்ற நாவலும் இதில் முக்கியமானவை. இதன் பிறகு தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் உணர்வும் அதன் விளைவான வாழ்க்கை அனுபவங்களும் இலக்கியமாயின. 1969இல் எழுதப்பட்ட சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் வெளியார் வருகை என்ற நீள் கவிதையும் இங்கே கவனிக்க வேண்டியது. அந்தக் கட்டத்தில் காசி ஆனந்தனும் சிங்கள எதிர்ப்புணர்வோடு கவிதைகளை எழுதினார்.
ஈழத்துத் தமிழிலக்கியம் அரசியல்மயப்படத் தொடங்கியது இரண்டு காலகட்டங்களில். ஒன்று மலையகத் தமிழரின் பிரச்சினைகளைப் பேசத்தொடங்கிய கோ. நடேசய்யர் காலம். சி. வி. வேலுப்பிள்ளை இதில் முக்கியமான பங்காற்றினார். அடுத்தது இன வன்முறை தொடங்கிய 1950கள். ஐம்பதுகளின் பின்னான எழுத்துக்களே அரச பயங்கரவாதத்துக்கெதிரான இலக்கியமாகவும் அடுத்தகட்டத்தில் விடுதலைக்கான இலக்கியமாகவும் பரிணமித்தன. இடையில் முழுமானுட விடுதலையை வேண்டும் இடதுசாரிச் சிந்தனையோடான இலக்கியம் இன்னொரு போக்காகவும் இருந்தது. இவை எல்லாம் பற்றிய குறை நிறைகள் நிறையவுண்டு. அவை இங்கு விவாதிக்கப்படவில்லை.
1958 வன்முறை ஏற்படுத்திய காயம், அதன் தாக்கம், அதனுடைய அரசியல் விளைவு போன்றவற்றைவிடவும் 1983 வன்முறை ஏற்படுத்திய விளைவுகள் அரசியலிலும் இலக்கியத்திலும் மக்களின் வாழ்க்கையிலும் பெரிது. இடையில் 1977 வன்முறை, 1981இல் யாழ் நகர் எரிப்பு மற்றும் யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்புடனான வன்முறை போன்றவற்றையும்விட 83 வன்முறை கொடூரமானது. இந்த வன்முறை பற்றிய பி. பி. ஸியின் ஷிவீஸ்ணீ’s றிமீஷீஜீறீமீ என்ற ஆவணப்படமொன்றும் உண்டு.

இலங்கைத் தமிழரின் மனத்தில் பெருங்காயத்தை ஏற்படுத்திய இந்த நாள்கள் ‘கறுப்பு ஜூலை’ என்றே நினைவுகூரப்படுகின்றன. அந்த அளவு வலிய கொடுமை அது. சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் 52 பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். குட்டிமணி, தங்கத்துரை, ஜெகன், இராசகிளி உள்ளிட்ட பலர் கொல்லப்பட்ட துயரம் அது. ஏனைய கைதிகள் கடுமையாகப் போராடியே தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டார்கள்.
1983 வன்முறை இலங்கையில் வசித்துவந்த ஆன் ரணசிங்க என்ற ஜெர்மனிய – யூதப் பெண் கவிஞரையும் மிக ஆழமாகப் பாதித்தது. ஆன் இரண்டாம் உலகப் போரில் ஹிட்லரின் யூத எதிர்ப்பில் சிக்கித் தப்பியவர். அவருடைய தாய், தந்தையர் ஹிட்லரின் இனவெறிக்குப் பலியானார்கள். அப்போது ஆன் சிறுமி. ஆனால், ஹிட்லரின் அந்த வன்முறை அவரை மிகவும் பாதித்தது. அவரிடம் அந்தக் காயம் ஆறவில்லை. அது அவரது அடிமனத்தில் தணல் பூத்திருந்தது. 83இல் வன்முறை நடந்தபோது ஆன் கொழும்பில் இருந்தார். ஜெர்மனியை விட்டு அவர் இலங்கையில் குடியேறியிருந்தார். தன்னுடைய இளவயதுக் காயங்களை ஆற்றுவதற்காக அவர் ஜெர்மனியை விட்டு நீங்கியிருந்தார். ஆனால், தீயும் புகையும் இரத்தமும் அவலக்குரல்களும் நிரம்பிய கொழும்புத் தெருக்கள் அவரது அடிமனத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்த வலியைக் கிளர்த்தின. இலங்கையில் அப்படியரு வன்முறை நடக்குமென்றும் தன் வாழ்வில் மீண்டும் தான் இப்படியானதொரு பலிக்களத்தின் முன்னே நிறுத்தப்படுவார் என்பதையும் அவர் எதிர்பார்க்கவேயில்லை.
ஆன் எழுதுகிறார்:
ஜூலை 83
படுகொலைகளைப்
பார்த்துக் கழித்த
நாஜிக்களைப் பற்றி
நான் நினைத்துப் பார்ப்பதுண்டு
அத்தனை கெஞ்சும் கண்களும்
அவர்கள் நாட்களும் வருடங்களும்
மின்னலாய்க் குத்துவதில்லையா
. . .
நாற்பது வருடங்களின் பின்
மீண்டும் தீச்சுவாலை
அந்தி வானம்
வன்முறையால்
இரத்தமயமாகிறது
திருமண உறவால் மட்டும்
தொடர்புடையவள் ஆயினும்
குற்றவாளியாயும்
பாதிக்கப்பட்டவளாயும்
இருக்கிறேன்.
ஆனைப் போல ஏராளமான தமிழ்க் கவிஞர்களும் இந்த இனவன்முறையின் கொடுமையை எழுதினார்கள். அதன் பாதிப்பை எழுதினார்கள். பிரமிளும் இந்த வன்முறையை ஒரு கவிதையில் (கடல் நடுவே ஒரு களம்) எழுதினார். 1985 இல் வெளிவந்த மரணத்துள் வாழ்வோம் என்ற ஈழத்தின் முக்கியமான கவிதைத் தொகுதி இதற்கான ஆதாரம். 83இல் தொடங்கிய இன வன்முறை அரச பயங்கரவாதமாக மாறியது. அரச பயங்கரவாதத்துக்கெதிரான அரசியலும் அதன் குரலும் இலக்கியத்தில் முதன்மையடைந்தன. ஈழத்திலக்கியத்தின் மையமே தவிர்க்க முடியாதபடி அரசியல் என்றானது. இந்தக் குண மாற்றத்தின் பாதிப்பு இன்றும் தொடர்கிறது. இதேவேளை, சில சிங்களக் கவிஞர்களும் அந்தக் கொடுமையை எழுதியிருக்கிறார்கள்.
1983 ஜூலையில் இன்னுமொரு சம்பவம் என்ற பஸில் ஃபெர்னாண்டோவின் கவிதை இதற்கு ஆதாரம். இதுபோல யஸ்மின் குணரட்ணவின் கிரிக்கெற் ஆட்டம் 1983, மொறின் செனிவிரத்தவின் சிறிலங்கா – 83 ஜூலை போன்ற கவிதைகளும் அதற்குச் சான்று.
தமிழில் சி. சிவசேகரத்தின் 52, ஹிட்லர் டயறிகள், வ. ஐ. ச ஜெய பாலனின் உயிர்த்தெழுந்த நாட்கள், சேரனின் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடலாம், ஆதவனின் ஆதரே போன்றன இந்த வன்முறையின் முக்கியப் பதிவுகள்.
1977ஆம் ஆண்டு நடந்த வன்முறையோடு ஈழத்தமிழரின் புலப்பெயர்வு தொடங்கியிருந்தாலும் அது 83 வன்முறையுடன்தான் தீவிரமடைந்தது. இந்தப் புலப்பெயர்வே புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் முதல் விதையை ஊன்றியது. ஆக, மூன்று நிலைகளில் 83 வன்முறை இலக்கியத்தில் தன்னடையாளங்களைச் செலுத்தியது.
ஒன்று, அரச பயங்கரவாதத்தை வெளிப்படுத்துதல். அதன் வன்முறையையும் துயரையும் கொடுமையையும் சொல்லுதல் அல்லது பகிரங்கப்படுத்தல்.
இரண்டு, மாற்று அரசியல் அல்லது விடுதலைக்கான எழுச்சி; விடுதலைக் குரல்.
மூன்று, புலம்பெயர் இலக்கியம்.
இவையே பின்னர் பலவிதமாகவும் கிளைவிட்டன. 1983 வன்முறை தமிழ் இளைஞரிடையே ஏற்படுத்திய தாக்கம் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கான பேரெழுச்சியாக மாறியது. அதற்கு முதலே ஆயுதந்தாங்கிய விடுதலைப் போராட்டம் கருக்கொண்டிருந்தாலும் அதை மிகப்பரந்த அளவில் வெகுசனத்தளத்துக்குப் பரிமாற்றம் செய்தது 83 வன்முறைதான்.
1983 வன்முறை ஏதோ எதேச்சையாக நடந்த ஒன்றல்ல. அது திட்டமிடப்பட்டு நடத்தப்பட்ட வன்முறை. தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளைச் சிதைப்பதுடன் அவர்களின் இருப்பையே நெருக்கடிக்குள்ளாக்கும் வகையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட வன்முறை.
ஏற்கனவே நடந்த இனவன்முறைகளினாலும் ஒடுக்குமுறையாலும் பாதிக்கப்பட்ட அனுபவத்தையுடைய தமிழ் மக்கள் தமக்கான பலமான அரசியல் தளமொன்றை நிர்மாணிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். குறிப்பாக இளைஞர்கள் ஆயுதந்தாங்கிய அரசியல் போராட்டத்தில் பெருவாரியாக ஈடுபடத் தொடங்கினர். தமிழ்ப் பெரும்பான்மையினரிடம் செல்வாக்குச் செலுத்திவந்த ‘தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி’ என்ற மிதவாத அரசியல் கட்சியும் வேறு வழியில்லாமல் அரசாங்கத்தை நேரடியாக எதிர்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
அதனால் ஒரு கட்டத்தில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியைத் தடுப்பதற்கு முனைந்தார் ஜே. ஆர். ஜெயவர்த்தன. அதன் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையே சிறையிலடைப்பதற்குத் துணிந்தது இலங்கை அரசாங்கம். இதனால் அந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தமது பாதுகாப்புக்காக இந்தியாவில் தஞ்சமடைந்தனர்.
இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், அப்போது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சியாக இருந்தது. அப்படி இருந்தபோதே அதனை அச்சுறுத்தி அதை நாட்டைவிட்டே வெளியேற்றியது அரசாங்கம். எதிர்க்கட்சியை இயங்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளும் அரசை எப்படி அழைப்பது? எந்த ஜனநாயகப் பட்டியலில் அதைச் சேர்ப்பது?
ஆக, தமிழர்கள் மேலும் அந்நியப்பட்டுக்கொண்டே போனார்கள். அது தவிர்க்க முடியாததாகவும் அமைந்தது. இந்த அந்நியப்படுதல் ஜன நாயகரீதியான அரசியல் செயற்பாடுகளில் – அமைதியான அரசியல் செயற்பாடுகளில் – நம்பிக்கையீனத்தைத் தமிழ் மக்களிடத்தில் ஏற்படுத்தியது.
1983 வன்முறையே உள்நாட்டு மட்டத்திலிருந்த இனப்பிரச்சினையைப் பிராந்திய மட்டத்துக்குக் கொண்டுவந்தது. இந்த வன்முறையோடு இந்தியா அதிகளவில் இலங்கை விவகாரத்தில் தலையிடத் தொடங்கியது. பின்னர் இலங்கை இனப்பிரச்சினை விவகாரத்தில் இந்தியா நேரடித் தலையீட்டைச் செய்வதற்கான தொடக்கப் புள்ளி 83 வன்முறையே. (இதுவே பின்னர் சர்வதேச மட்டத்தில் இலங்கை இன முரண்பாட்டு விவகாரம் அறியப்படவும் காரணமாகியது). அதற்கு முன்னர் தமிழ்நாடு அளவில், தனியே உணர்வு நிலையில் மட்டும் இருந்த ஈழத் தமிழர் பாதிப்பு விவகாரம் இப்போது மத்திய அரசு மட்டத்துக்குப் போனது. போராளிகளுக்கு ஆயுதப் பயிற்சியைக் கொடுத்து ஆயு தங்களையும் வழங்கியது இந்தியா. பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டத்தை – அது ஆயுதப் போராட்டமாக இருந்தாலும் நேரடியாக ஆதரித்து அதற்கு முழு ஒத்துழைப்பையும் வழங்கியது.
இதன் விளைவு தமிழ் இளைஞரிடையே பெரும் அரசியல் எழுச்சியை உருவாக்கியது. அந்த அரசியல் எழுச்சி ஆயுதப் போராட்டத்தளத்தைப் பலப்படுத்துவதாகவும் அதை மேலும் விரிவுபடுத்துவதாகவும் அமைந்தது.
மற்ற எல்லா வன்முறைகளைவிடவும் 1983இல் நடத்தப்பட்ட வன்முறை சிங்களத் தரப்புக்கு எதிர்விளைவுகளையே அதிகமாகத் தந்தது. தமிழ் மக்களை மிரட்டிப் பணியவைக்கும் ஒரு போரியல் உபாயமாகவே இந்த வன்முறை அரசாங்கத்தினாலும் சிங்களத்தரப்பினராலும் திட்டமிடப்பட்டாலும், இது சிங்களத்தரப்புக்கும் சிறிலங்கா அரசுக்கும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியைக் கொடுத்ததுடன் மிகப் பெரிய சவாலையும் உருவாக்கியது. தமிழர்கள் உலகமெங்கும் பரந்து தங்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைச் சொல்வதற்கான வாய்ப்பையும் 83 வன்முறையே உருவாக்கியது.
கொழும்பில் நிர்வாணமாகக் கொளுத்திக் கொல்லப்பட்ட தமிழர்களைப் போல இனியரு தடவை யார்மீதும் கைவைப்பதற்கு யோசிக்க வேண்டிய நிலை ஒன்றை இந்த நிலவரங்கள் உருவாக்கின.
ஆக, 83 வன்முறை, தமிழர்களைப் பலப்படுத்தியது. அந்தப் பலப்படுத்துதலே அதன் பின்னரான வன்முறைகள் கொழும்பிலோ பிற தென்பகுதிகளிலோ நடக்க முடியாமல் தடுத்தன. கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக அரசாங்கம் வேறு விதமாகவே தமிழ் மக்களை எதிர்க்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இவை தனியாக நோக்கப்பட வேண்டியவை.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில்தான் எம். ஏ. நுஃமான் பாலஸ்தீனக் கவிதைகளைத் தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்துக் கொண்டுவருகிறார். அப்போது அந்தக் கவிதைகள் ஈழக் கவிஞர்களிடத்திலும் இளைஞர்கள், மாணவர்களிடத்திலும் போராளிகளிடத்திலும் பெரும் செல்வாக்கைச் செலுத்தின. 1981 யாழ்நகர எரிப்போடு நுஃமான் இந்தக் கவிதைகளை மொழிபெயர்ப்புச் செய்திருந்தாலும் அது 83 வன்முறையின் தாக்கத்தோடுதான் அதிக பிரபல்யத்தைப் பெற்றது. தொடர்ந்து பல கவிதைகளும் பிற எழுத்துக்களும் விடுதலைக் குரலோடும் அரச பயங்கரவாதத்துக்கான எதிர்ப்புணர்வோடும் வந்தன. முன்னும் பின்னுமான காலமாக இருந்தாலும் அலை, புதுசு என்ற இதழ்களும் திசை பத்திரிகையும் இவற்றின் விளைவுகளாயின. சேரனின் யமன், இரண்டாவது சூரியோதயம், வ. ஐ. ச. ஜெயபாலனின் சூரியனோடு பேசுதல் போன்ற கவிதைத் தொகுதிகள் இந்த வகையில் முக்கியமானவை. இந்தக் காலகட்டத்தில் அநேகமாக ஈழத்தின் எல்லாப் படைப்பாளிகளும் அரசியல்ரீதியான படைப்புகளிலேயே ஈடுபட்டனர். வாழ்வின் நிலவரம் அப்படி இருந்தது. சாவு வாழ்வைச் சுற்றி வளைத்திருந்தது. வாழ்க்கைக்கு எந்த உத்தரவாதமுமில்லை. கைது, சித்திரவதை, காணாமல்போதல், படுகொலைகள் என்று இயல்பு வாழ்க்கைக்கு எதிரான நிகழ்ச்சிகள் நிரல்படுத்தப்பட்டன. இந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் அவற்றின் எதிர்கொள்ளல்களையும் வெளிப்படுத்தும் எழுத்துகள் முதன்மையடைந்தன. இதுவே இன்றளவும் வேறுவேறு நிலைகளிலும் தன்மைகளிலும் குணங்களிலும் தொடர்கிறது. குறிப்பாகப் புதுவை இரத்தினதுரை தொடக்கம் ஒரு புதிய தலைமுறை அரச எதிர்ப்பு இலக்கியத்தை எழுதும் நிலை யதார்த்தமாகியது.
தமிழகத்தின் கலாச்சாரச் சூழலை விசாரணைக்குள்ளாக்கும் சுந்தர ராமசாமியின் ஜே. ஜே சில குறிப்புகள், மேற்கு வங்கத்தின் ஐம்பதுகளின் வறுமையையும் தொடரும் இயற்கை அனர்த்தத்தையும் காட்டும் சத்யஜித் ரேயின் பதேர் பாஞ்சாலி போன்றவை மாதிரி ஈழத்து இலக்கியமும் தவிர்க்க முடியாதவாறு வாழ்க்கையின் குரூர அனுபவங்களையும் அவற்றை எதிர்கொள்ளலையும் பிரதிபலித்தது.
நுஃமானின் மொழிபெயர்ப்புகளையடுத்து, பல இதழ்களிலும் தனியாக நூல்களாகவும் போராட்டப் படைப்புகள் மொழியாக்கம் மூலம் தமிழ்ச் சூழலுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஈழத்திலக்கியத்தில் அரசியலைப் புறந்தள்ளிப் பார்க்க முடியாத ஒரு நிலை வளர்ந்தது. எல்லாமே அரசியல் தேவையின்பாற்பட்டவையாக வேண்டிய ஒரு யதார்த்தம் உருவானது. இதில் சாதகமான அம்சங்களும் ஏற்பட்டன. பாதகமான விசயங்களும் உண்டு.
நெருப்பையும் குருதியையும் அவலக்குரலையும் ஒன்றாகக் கேட்கும்போது, வன்முறையன்றின் சித்திரம் அல்லது கலவரமொன்றின் தோற்றம் எப்போதும் மனத்தில் விரிகிறது. கடந்த ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் நிகழ்ந்த வன்முறைகள் எழுந்து அதே வலியை மீண்டும் தருகின்றன. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எரிந்துகொண்டிருக்கும் இந்த நெருப்பு எப்போதுதான் அணையப்போகிறது?
இரத்தவாடையும் கண்ணீரின் ஓலமும் இல்லாத ஒரு ஈழக்கவிதை எப்பொழுது எழுதப்படும்? சிங்கள – தமிழ் முரண்பாடு, தமிழ் – முஸ்லிம் முரண்பாடாக வளர்ச்சியடைந்திருக்கிறது. எல்லாவற்றிலும் காயங்களும் வலியும் நிரம்பியே இருக்கின்றன. கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகால ஈழத்திலக்கியத்தின் துன்பியல் முகம் எப்படித்தான் மாறுவது? எங்கே கிழக்கு? எப்போது சூரியோதயம்?
அழிந்துபோன 97 ஆயிரம் நூல்களின் சொல்லப்படாத கதை
அம்ஷன் குமார்
ஜூன் 1, 1981. யாழ்ப்பாணம். நள்ளிரவில் காவல் துறையினரும் அடியாட்களும் ஆயுதங்களுடன் ஒரு நெடிய வளாகத்தினுள் நுழைகின்றனர். அவர்களது நோக்கம் மனிதர்களைத் தாக்குவது அல்ல. மாறாக மனிதர்களின் பாதுகாப்பு சற்றும் இல்லாத நேரம் பார்த்து அங்குள்ள பொருள்களையும் அந்த வளாகத்தையும் நாசப்படுத்துவது. வளாகம் உலகப் பிரசித்திபெற்ற யாழ்ப்பாணப் பொதுசன நூலகம். அதிலுள்ள பொருள்கள் சுமார் 97,000 புத்தகங்கள். சில மணி நேரங்களில் இரண்டுமே தீக்கிரையாகின்றன. அன்று காலை கண் விழித்த உலகம் இக் காட்டுமிராண்டித்தனமான செயலால் அதிர்ந்துபோனது.
ஒரு நூல் ஒரு தனி மனிதனின் எண்ண வெளிப்பாடு என்றால் ஒரு பெரும் நூலகம் மனிதகுல நாகரிகத்தின் கருவூலம்.

சிங்களவர்களாகிய தங்கள்மீது தமிழர்கள் அறிவாதிக்கம் கொண்டிருப்பதாக நினைத்து அதனை அழிக்க வேண்டித் தமிழர்களின் தொன்மை, இலக்கியம் ஆகியவற்றின் பாசறை யாழ் நூலகம் என்ற எண்ணத்தில் அதை எரித்ததன் வாயிலாக, சிங்களவர்கள் தங்களையும் சேர்த்து அழித்துக்கொண்டார்கள். அந்நூலகத்தில் இருந்தவை தமிழர்களின் உடமைகள் மட்டுமே என்று அவர்களால் எவ்வாறு எண்ண முடிந்தது? ஸ்ரீலங்காவின் மொத்த சரித்திரமும் அங்குதானே குடிகொண்டிருக்கும்? பேதமைக்கு இதைவிடவும் வேறொரு உதாரணம் கூற முடியுமா?
ஆனால், இது பேதமையன்று; இனப்போருக்குக் கிடைத்த வெற்றி என்ற ஸ்ரீலங்கா அரசின் அரசியல் பார்வையைத் தமிழர்கள் எவ்வாறு பாவித்தனர் என்பதைப் பற்றிய 49 நிமிட நேர டாகுமெண்டரி படம் எரியும் நினைவுகள். இனப்போர் பற்றிய பெரும் வரைவுகளுக்குச் செல்லாது படம் யாழ்ப்பாண நூலகம் என்னும் மையத்திற்கு உடனே சென்றுவிடுகிறது.
1933இல் யாழ்ப்பாணத்தில் கே. எம். செல்லப்பா என்னும் ஒரு நூல் ஆர்வலரின் முயற்சியால் ஒரு சிறு நூல்நிலையம் தொடங்கப்பட்டது. பொதுமக்களின் கொடையாகப் பெறப்பட்ட 844 நூல்களுடன் அது 1935இல் யாழ்ப்பாண நகரசபையின் வசம் ஒப்புவிக்கப்பட்டது. பெரிய கட்டடத்திற்கான பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நூலக விஞ்ஞானி எஸ். ஆர். ரங்கநாதன் அழைக்கப்பட்டார். கட்டடக் கலைஞர் நரசிம்மன் வரைபடம் தந்தார். இருவரும் இந்தியர்கள். 1954இல் யாழ்ப்பாணப் பொதுசன நூலகக் கட்டட அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு 1959இல் நூலகத் திறப்பு விழா நடைபெற்றது. யாழ்ப்பாணத்தில் இயங்கிவந்த அமெரிக்க நூலகம் அதனுடன் இணைந்ததால் நூல்களின் எண்ணிக்கை பெருகியது. பயன்பெறுபவர்களும் அதிகமாயினர். ஆனால், இந்தச் சரித்திரம் மே 31, 1981 அன்று முடிவிற்குவந்தது.
அன்றைய யாழ்ப்பாண மாநகர முதல்வர் இராசா. விஸ்வநாதன் யாழ் நூலக எரிப்பு, அதைத் தொடர்ந்து கடைகள், ஈழ நாடு பத்திரிகை அலுவலக நாசங்கள் ஆகியவற்றினால் மொத்த இழப்பு 100 மில்லியன் ரூபாய் அளவுக்கு இருக்கும் என்று கணக்கிடுகிறார். சமன் செய்யும் முயற்சிகளில் ஒன்றாக யாழ்ப்பாண நூலகப் புனருத்தாரணம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1984இல், எரிக்கப்பட்ட நூலகத்தின் மூன்றாமாண்டு நினைவாகப் புதிய நூலகக் கட்டடம் பழைய கட்டடத்தின் மேற்குப் பகுதியில் சிறிய அளவில் திறந்து வைக்கப்பட்டது. மே 1985இல் மீண்டும் அங்கே குண்டுகள் வெடித்தன. அது யுத்த களமாக மாறியது. வட பகுதியில் மூண்ட போரில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து 5 லட்ச மக்கள் ஒரே நாளில் வெளியேறினர். சிங்களவர்களை எதிர்க்கவோ ராணுவத்தினருக்குப் பதிலடி கொடுக்கவோ தமிழர்களால் இயலாத நேரம் அது. ஆனால், நிலைமை விரைவில் மாறியது. ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ்ப் போராளிகளின் தாக்குதல், தமிழீழம் என்னும் கோரிக்கை ஆகியவற்றால் நிலைகுலைந்த அரசு சமாதானப் பேச்சிற்கு இணங்கிற்று. சந்திரிகா குமாரதுங்கா அந்த எதிர்பார்ப்பினைப் பூர்த்திசெய்யக்கூடியவராகக் கருதப்பட்டவராதலால் அவர் 1994இல் அதிபரானார்.
நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திலிருந்த பொதுசன ஐக்கிய முன்னணி, நூலகத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டது. புத்தகமும் செங்கல்லும் திரட்டும் பணியில் ஈடுபட்டது. அதாவது பள்ளிக் குழந்தைகளும் கிராம மக்களும் ஒவ்வொருவரும் நூலகத்திற்கு ஒரு புத்தகமோ செங்கல்லையோ அளிக்கும்படி வேண்டப்பட்டது. அத்திட்டம் பெரும் வெற்றி பெற்றது. அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க ஆர்வம் காட்டாது நூலகத்தை மீண்டும் எழுப்புவது என்னும் அடையாளச் செயல்பாட்டை மோசமான அரசியலாகத் தமிழர்கள் பார்த்தார்கள். சாம்பலாக்கப்பட்ட நூலகம் நினைவுச் சின்னமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் நிபந்தனையிட்டனர். ஆனால், ஸ்ரீலங்கா அரசினர் அதை நிராகரித்துவிட்டு அதே இடத்தில் புதிய நூலகத்தை எழுப்பியுள்ளனர். அதன் திறப்பு விழாவிற்குத் தமிழர்கள் எதிர்ப்பினைக் காட்டவே, அந்த விழாவை நடத்தாமலேயே நூலகம் 2003இல் இயங்கத் தொடங்கியது. நூலகப் பகுதி ராணுவத்தின் உச்ச பாதுகாப்பு வளையத்தினுள் இருப்பதால் அது இன்று ஒரு சிறையாகக் காட்சியளிக்கிறது.
யாழ் நூலகம் ஒரு எரிகிற பிரச்சினையாகத் தொடர்கிறது.
இதுவரை எவரும் தொட்டிராத ஒரு நிகழ்வினை, யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்ட அதே ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்த இயக்குநர் சோமிதரன் திறம்படக் கையாண்டிருக்கிறார். இம்மாதிரிக் கடந்த காலமொன்றைப் படம்பிடிக்கும்பொழுது தகுந்த ஆவணங்கள் தேவை. இனப்போரில் ஸ்ரீலங்கா ஈடுபட்டுள்ள நிலையில் அத்தகைய ஆவணங்கள் அங்கிருந்து கிடைப்பது அவ்வளவு சுலபமானதல்ல. சோமிதரன் அந்தக் குறைபாட்டினைப் பார்வையாளர்கள் அதிகம் உணராத வண்ணம் நேர்காணல்கள் வாயிலாகவே படத்தை எடுத்துச்செல்கிறார். ராணுவம் சூழ்ந்த பகுதிகளில் உள்ள யாழ் நூலகத்தைப் படம்பிடிப்பது சற்றும் எளிதானதல்ல. அவர் மிகுந்த லாவகத்துடன் படப்பிடிப்பை நடத்தியிருக்கிறார். மினி டிவி, ஹேண்டிகேம் என்று கிடைத்த உபகரணங்களைக் கொண்டு யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமல், அந்த இடத்திற்குத் தன்னை அழைத்துச் சென்ற கார் டிரைவரை வைத்தே சொற்ப வசதிகளுடன் அவர் துணிகரமாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார். படத்திற்கான ஆய்வினையும் அவரே மேற்கொண்டுள்ளார். லயோலா கல்லூரி விஷ§வல் கம்யூனிகேஷன் மாணவரான அவர், ‘நிகரி’ என்கிற அமைப்பினூடாகத் தொழில் திறன் மிகுந்த இப் படத்தைத் தயாரித்துள்ளார்.
நூலக எரிப்பு உணர்வுபூர்வமாகப் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், நூலக இழப்பு விஞ்ஞானப் பார்வையுடன் அணுகப்பட்டிருக்க வேண்டும். 97,000 நூல்கள் தீயில் கருகின என்பதை அடிக்கடி சொல்லும்பொழுது அவற்றில் இருந்த அரிதான நூல்கள் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டும். நூலகத்தின் சிறப்புப் பயன்பெற்றவர்களின் நேர்காணல்களைச் சேர்த்திருக்க வேண்டும். புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிற ஸ்ரீலங்காத் தமிழர்களையும் இதன் பொருட்டு நாடியிருக்கலாம். அப்போதுதான் நாம் எவற்றையெல்லாம் இழந்து நிற்கிறோம் என்பதை இன்றைய தலைமுறையினர் உணர முடியும். பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி அணுகப்பட்டிருந்தும் அவரிடமிருந்து அடர்த்தியான விஷயங்கள் எதுவும் திரளாதது ஏமாற்றம்தான். நூலகம் பற்றி எடுக்கப்பட்ட இப்படத்தில் இவை சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டிய குறைகள். ஆனால், இது வீடியோ படம் என்பதால் அடுத்த பதிப்பிலேயே இக்குறைகளை நேர் செய்துகொள்ள முடியும்.
சூடான அரசியல் விவாதங்களை வெளிப்படையாக எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இப்படம் ஏமாற்றம் அளிக்கக்கூடும். ஆனால், பல்வேறு விவாதங்களுக்கும் படத்தில் இடம் உண்டு. இன்று நிலவும் அரசியல் நிலைமை குறித்த கவனத்துடன் ஒரு சுய தணிக்கையை மேற்கொண்டு சோமிதரன் படத்தை எடுத்திருக்கிறார். மிதவாதிகளே நேர்காணல்களில் இடம்பெற்றுள்ளனர். இது போன்ற காரணங்களால் இப்படம் சிக்கல்களின்றி எங்கும் உறுதியாகத் திரையிடப்படும் வாய்ப்பினைக் கொண்டுள்ளது. இருபத்தியேழு வருடங்களுக்கு முன் நடந்த ஒரு பேரழிவு ஏதோ நேற்று நடந்தது போன்ற அண்மை உணர்வு கொள்ளும் வகையில் படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது இயக்குநரின் திறமைக்கு மேலும் ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

 

Memories of a Black Moon – the 1983 riots in Sri Lanka
More than two and a half decades later, one of my friends has asked to interview me about the ‘83 riots. I was ten years old. My family was from the Sinhala majority, with relatives who were strong figures in politics and the military. How could I reply?
July 1983
My mind goes back to how thrilled we were when our teachers suddenly told us that school was going to be closed immediately. There was no explanation; we had no understanding of why this might be and no reason to wonder. We were happy that we would not have to wait till August for our holidays.
I was even more excited because my father had just given me a fantastic present: a Kodak 110 camera and three rolls of film. I didn’t want to photograph my school or the hostel where I was staying. I wanted to do something interesting. So I had been hassling my father to know where we would be going on holiday in August.

My school was in the southern part of Sri Lanka. Established in 1870 when we were under British rule; it wasn’t just a school, more like a little village. We had a farm, a bakery and about 60 acres of land on the side of a hill. When we got the news, we all ran down to our hostel to get ready to leave. I saw my father’s car parking at the bottom of the hill. This was strange. I wondered how he had the news so quickly that we were being given a holiday.
As soon as I got to the car, before I had a chance to ask anything, Dad said, “We are going up country now”. Mum and my sister were in the back and I was in the front seat with him, so we must be on our holiday already. On the way, I was so thrilled to be using my new camera for the first time. Although it was a long journey, my Dad was very patient and stopped anywhere I asked so that I could take pictures – waterfalls, landscapes, flowers, mountains, tree shadows.
We stayed that night at the famous Ella Rest House near the Ravana waterfall. It was dark and misty. The rest house was almost empty, only two families besides ourselves. We kids were playing but I could feel that our parents were tense. They were going inside from time to time to look at the television, but we kids were not allowed to see what they were watching.
Suddenly a police jeep arrived out of the fog. The inspector got out and spoke to my father, “Here is your permit. You don’t have to observe the curfew; travel as you wish. If you need a backup vehicle let us know.”
As we set off the next morning there was a fantastic sunrise although the mountain was still blanketed in mist. I started my photo journey again. There were fewer people on the roads than the day before. The small towns we drove through had a lot of police around and groups of people were clustered here and there.
I saw a car burning ahead of us. Dad stopped and told us to stay where we were. I watched him run up to the burning car and look inside. Some local people came over and spoke to him. He came back and said, “Let’s go”.
As we passed the burning car, he slowed down and stopped for a couple seconds to look again. In that moment I took a photograph. From then onwards, every few kilometres police or army patrols stopped us and examined our papers before letting us drive on.
I kept asking my Dad, “What’s happening?”
“There’s a small conflict between Sinhala and Tamils,” he said. “They started to fight each other. But we spoke to your uncle last night and he said it will be sorted out in a few hours; not to worry.”
I knew that uncle was very big army person, so that was OK.
When we got to Nuwaraeliya – the area known as Little England because of its beautiful flowers and lovely climate – we saw buildings burning. My father’s face was getting anxious. I had seen a burning building two years before, but these fires were bigger and there were a lot of them.
We were trying to get to my auntie’s house but before we got there, a crowd stopped us. They were carrying sticks and axes. They asked my Dad in angry voices, “Are you Sinhala or Tamil?”
Dad said, “We’re Sinhala,” and told them where we were going.
“Are there any Tamils in this car?”
“Of course not, just my two kids and my wife.”
“Can you open the boot?”
They asked me and my sister: “Baba, are you Sinhala?”
My Dad went around to open the boot and said something to the gang I did not hear. The crowd got quiet and some of them came round to apologise to my mother for troubling us. They explained, “We have to chase these Tamils out of the country.”
When we got to auntie’s place all the adults were very nervous. The house was a big one that had been built during the British time. It had an attic and in the attic three Tamil families were hiding. They were absolutely silent, including their kids, and shaking. Mum and auntie took food up to them. We knew the kids and always played with them when we came here but, we weren’t allowed to go up and they weren’t allowed to come down. Everyone was very quiet and upset.
Usually when up country at night, you hear the soft wind in the trees. Sometimes you can hear a car climbing up or going down the hairpin roads. But that night we heard terrible sounds: flames whooshing, heavy things crashing and falling, glass exploding, cracking and snapping sounds; noisy and scary. Nobody slept much.
Some groups of people came several times in the night looking for the Tamil families upstairs. They were suspicious that my uncle and auntie were hiding them because they knew they were friends.
“Bring them out. Bring them out.”
“Do you have any cans of petrol?”
“Give us some Arak.”
My Dad made a call to someone and after a while police came to protect the house. He was also on the phone to Colombo. Two of his tea lorries were still in the city after making a delivery. He told his driver where to pick up two Tamil families that were our friends, how to hide them in the back of the lorry amongst the tea chests and to take them immediately to our estate in Deniyaya.
After a few days the violence died down but the Tamil families that had been hiding upstairs were still terrified. They had the clothes they had fled in but everything else was lost; they had run for their lives and had no lives to go back to. The adults talked amongst themselves about how shocked they were, they knew all the people involved but what had caused this, why had this happened?
I too was asking why over and over again and I begged my Dad to take me out to see. We drove through Nuwaraeliya. The big wooden pillars of the old mansions were still smouldering; the air was full of smoke and unfamiliar smells. Where the estate workers had lived even the chickens and goats were lying around dead. When we got to the little town of Kandapola, there was nothing but charred rubble; it was completely destroyed. I didn’t take any more pictures of flowers and landscapes.
When we were back at auntie’s house, the television showed that Wellawatte, the mainly Tamil area of Colombo, had been burned to the ground, all of it. My Dad was very upset. He had studied at St Peter’s school there and knew the district and lots of people who lived there.
After a few more days we went back to our home down south. The two tea chest families were still at our house. My Dad took me with him as he went around visiting our family’s close Tamil friends. They were all staying with different Sinhala families and they had all lost everything. They were spending hours on the phone getting in touch with relatives in Canada, India and elsewhere, arranging to leave the country. My father told me, “Be sure you learn both Tamil and English or you will never understand this country”.
I was pressuring Dad to let us leave with them. We didn’t leave but all our Tamil friends did. The mothers gave their jewellery and other little treasures to my Mum to keep for them. For the first time in my life I lost a lot of my friends all at once; they had to go with their parents. We promised that we would always write letters and not forget each other.
I was impatient to see my photographs but had to wait until the shops opened again. One evening my Dad brought them back. I didn’t look much at my landscapes and flowers. I was keen to see my burning buildings. But suddenly there was the photograph of the burning car. I had not seen at the time: the person inside, the person burning. From the moment I saw that image my life changed, I changed, everything changed. It dragged me across the boundary and I was no longer a child; from that moment I became an adult. That photograph stayed with me until 26th December 2005 when it was taken by the tsunami.
I’ve been trying to remember how all this occurred for my ten-year-old mind. It is difficult but a good exercise to try to go back into that sensibility. Of course, I already knew that for a boy with my family background there were only three possible careers. I would be a tea planter, a politician or a military officer.
But that photograph of the man burning in his car changed everything. From then on, I was focused on current events. Though still a kid, I went to the library to read adult newspapers and books. My friends were no longer my own age but all older than me. I had to know what was happening and had to talk with people who were also concerned about what was going on around us. My teachers sometimes criticised me for not playing with other boys my age, not being interested in cricket, reading obsessively.
So my next effort is to reconstruct the events of July 1987, our Black July five years later; but not in a remembered teenage state of mind. From now on, I shall have to speak from here, from my mind of 2008.

Thanks : Ground views

July: Life after 25 years

Anoma Rajakaruna shares her photos of people in black and white. Anoma has captured many expressions and many environments. Every photograph speaks differently. As a film-maker, photographer and poet ,Anoma has well captured the many moods of men, women and children around the Island. The exhibition is divided as My story, her story, his story and their stories comprising 34 photographs.
Anoma Rajakaruna’s exhibition of photographs was inaugurated on July 16th 2008 at Alliance Francaise in Colombo by the Ambassador for France in Sri Lanka and Maldives Michel Lummaux. The exhibition will remain open to the public from July 18th-24th 2008 , and the exhibition will be held at Alliance Francaise in Kandy from August 8th-14th 2008.
My Story
As a child I walked down the main street of my home town Panadura,
In Southern Sri Lanka, with my mother.
We walked the familiar route doing so many things together,
Going to the railway station to catch a train, going to the fisheries harbour to buy fish,
Going to the weekly fair to get seasonal fruits,
Going to the beach on Sundays to make sand castles,
Going to the library to return a book,
Going shopping to buy a new pair of shoes or
Going to the temple at the end of the street to meet a Buddhist monk, who is a scholar.
On these walks we would drop in at the corner shop or the adjoining pharmacy to say hello to some of our friends.
I remember, Uncle Joe from the pharmacy and a few others from the nearby shops with whom we communicated in a mixture of languages: Sinhalese, a little bit of Tamil and English.
We belonged to different ethnic groups and spoke different languages.
Yet we were friends.
Then a day dawned in July 1983, which changed this familiar routine and landscape completely.
I was in school.
The Hindu temple across the road went up in flames.
Thereafter every building owned by a Tamil in town was caught up in black smoke and red flames.
My teenage self was surrounded by smoke, flames, charred door frames and lifeless half burnt houses.
Days, weeks, months and years passed thereafter.
There was no trace of Uncle Joe and his friends.
The landscape of main street in Panadura had changed.
I grew up.
I met new friends. They were Sinhalese, Tamils, Muslims, Burghers and Malays.
I started traveling. I went to places away from home all across Sri Lanka.
One day, I met a woman in Polonnaruwa who lost all her seven sons.
Two years after that, I met a sculptor in Nikaweratiya. He sculptured statues of Buddha.
I met a woman in Madhu who lost the place she called home 16 times and now lives out of suitcase.
I met people who didn’t have a place called home.
I met people who didn’t like to talk about their original homes because it brought back sad memories.
I met children who were born in temporary shelters.
Some of them have lived in such “temporary” places for a very long time.
Most of them were Tamils.
I have listened to their stories and to many other similar stories.
I have documented their lives during the last 17 years.
It’s 25 years after July 1983.
It’s time for me to share their stores with you.
I never met Uncle Joe again.
“July: Life after 25 years” is my search for him and others who were swept away from their homes and families into strange and often threatening and terrifying new environments and social contexts.
It is also my way of honouring the courage of all these women, men and children who have dared to rebuild their lives in Sri Lanka.

Thanks : Ground views

 Pricking the conscience on reminiscences of ‘Black July’ 

In July 1983, my Accountant Mr. Vallipuram at the Cooperative Department lived off Castle Street where his neighbour was a notorious Sinhalese thug. Until ‘Black July’ Vallipuram once told me that, that thug was the ‘assailant select’ in his mind, whenever he feared a racial riot.

When violent crowds ‘visited’ him early morning on the Day of ‘Black July’ around 3.30 a.m. he, his wife and son escaped through the back door in to the premises of the thug, as it was the safest. They hid behind some banana trees until the ‘Sinhalese nationalist friends’ disappeared.

Suddenly, who appeared in front of them? It was the nasty thug, the intended killer. They thought that that was the last of their breaths.

To their utter surprise, the thug invited Vallipuram and family in to his smoky slum for a plain tea, shelter and security. Vallipuram thought that the instantaneous death was postponed. Yes, they were in the slum for about two hours until a Police Jeep from Borella picked them up. Vallipuram learnt that the message to the Police had gone from the thug, the ‘killer select!’ He was the saviour and not the killer.

Ms. Ponnathurai of Wellawatta
I too had a similar experience on this ‘day of the great divide’ when I had to save the life of one Ms. Ponnathurai who was brought to my house at Pamankada by two Sinhalese gentlemen who were employees of either Richard Pieris or Browns. Ms. Ponnathurai was a co-worker with them and could not reach her house in Wellawatta because it was burning. When she was inside my house, hidden in fear of death, the ‘nationalists’ visited us demanding to know whether we were aware of any Tamils hidden anywhere. If we were found we would have taken our last breaths that day!Looking back
I narrate these incidents to show that there is unexpected humanity and reflection of justice, even in an underworld thug, whom one expects to be one’s worst enemy at a vulnerable moment and unexpected humanitarianism and reflected justice in civilians like me and those two Sinhalesegentlmen. Today, I reminisce on 25 years through this gloomy darkened tunnel of time and am reminded of the harrowing episodes faced by Vallipuram and Ms. Ponnathurai. I do not think Vallipuram ever met the thug after he left Colombo. I have not met Ms. Ponnathurai even once.

However, are we in the same frame of mind 25 years later to help others, if the same incident happens today? Will we be spared if we react in the same manner? Will I not be called a terrorist sympathiser if I do so today?

Twenty five years later, with the world open to us at the tap of a computer key or pressing a button on a remote control – while calling ourselves members of a global village / family, whom have we become?
Today, we are a society who practices hatred like a fundamentalist religion. We no longer are horrified when Tamil civilians are killed, abducted or disappeared. In fact, some of our extremists may be thinking that it’s worthwhile to kill them young as ‘they will grow up to be Tigers.’

The sentiments of most LTTE’ers and even some extremist Tamil civilians cannot be different towards the Sinhalese, when innocent men, women and children are blown to pieces by suicide bombers in the South. Those blown up children may be the future Army soldiers according to them!

Concurrently, will Vallipuram today reciprocate that thug similarly in Killinochchi, if the latter is faced with threat to life by ethnically motivated Tamil nationalists? If he or Ms. Ponnathurai does so, will they not be called ‘anti-Tamil stooges of the southern Sinhalese chauvinistic Government?’

Is there any solution against polarisation?
All these threats will polarise us more. How long are we prepared to polarise like this? Has not Satan taken over our humanity?

Leave aside our brother or sister of a different community; we are unfazed even when one of our own communities dies in a bomb blast. Today, a LTTE blast is not fabulous enough,or newsworthy unless at least 10-15 innocents have died. By being numb to our brother’s pain, we have instilled in ourselves how to be numb to our own pain.

For two decades, plus on numerous occasions, countless people from different walks of life have remembered ‘Black July’ at different levels of sadness, anger, loss and hopelessness. Very rightly, the politicians who allegedly engineered these atrocities, the thugs, the underworld, the Police have been blamed. Is blaming enough?

Twenty five years after ‘Black July’ we are more venomous, more polarised, and it’s a part of life to sometimes silently (or at other times openly) celebrate the deaths of our brothers. For this, no politician can be singularly blamed, no government can be totally held responsible. It is we who elected them and we should share the major portion of the blame in that event.

Today marks one generation that bypassed ‘Black July.’ Anyway, are we going to carry on this blaming to another generation? As much as senior politicians and Generals say that they don’t want to carry on this war, can’t we unitedly reverberate with one orchestration – that we will permit peacemaking and break the shackles of polarisation to the next generation or our successors?

This could happen the day we conceive that, as much as conflict or war is of national interest, peace too is of national interest. This message will never go down the throats of the people unless the politicians of all colours, public service, judiciary, and media and in the Sri Lankan case the LTTE, swear on this dire need. It is my dream?

 

Blame, blame and blame!
Are politicians the only ones responsible for this erosion of our souls? Or is it the failing system? Are we a nation that has lost touch with our own conscience? I think each of us individually is to be blamed. We have become a nation that has failed to first understand the human realities in its totality. We have become a nation of men and women unable to have a decent relationship with this world of panoramic political and ethnic realities. In a sea of knowledge on coexistence and moving forward, we have become stubborn men and women who refuse to let go of hatred.Learn from Emperor Dharmashoka
Emperor Asoka killed ninety nine of his brothers and their male offspring to sit on the throne to be Chandasoka – the violent Asoka. But one nephew of his who escaped – Nigrodha Thero preached a higher truth to him and made him Dharmasoka. Centuries later in our heart we are still ‘chanda’- violent. When will we stop killing our brother, with our thoughts, our actions, our words and sit on a higher throne as a nation? Do we just blame politicians- or do we take emotional and moral responsibility for this sinful behaviour?

If we swear to this Buddhist ideology, then it would have been worthy of reminiscing the dastardly events of July 23rd, 1983. Otherwise, reminiscing would be a silent reminder of sins!  

I had my own gruesome experience of the Black July. It was 29th July at midnight that I received a telephone call from my friend and party comrade AJMO Dr. Indra Kumar of his father’s sudden death by a heart attack.

By then, Dr. Indra Kumar’s wife was in the Thurstan College Refugee camp – the family was scattered – Dr. Indra Kumar was hiding in a private nursing home. Father and mother were isolated in a house at Kotahena. He was so desperate and helpless. He was unable to see the dead body of his father who died in Kotahena. The situation was so dreadful, the entire Colombo and suburbs were in flames. In the mean time, I got news that the son-in-law of the founding leader of our party, A. Vaithalingam was burnt alive together with an Assessor of Inland Revenue, a colleague of mine and several others at Kohuwela Junction.

At 5:00am I drove my Volkswagen to see Dr. Indra Kumar at Park Road, Colombo 5 to find all the cars belonging to doctors in the nursing home completely burnt and turned into ashes.

I drove straightway to the cemetery with Dr. Indra Kumar, a big risk, for a reservation in the crematorium. The caretaker was a little disturbed when I mentioned the deceased’s name. However, using the influence of a party colleague who was an ex- Municipal officer I managed to make a reservation in the crematorium for 12′ noon the same day. To take the body of the deceased involved a dangerous risk. The family insisted on a religious ceremony in a smaller way. So I with my party colleague W.I.R.D Hemasiri took the risk of bringing Dr. Indra Kumar’s mother and a Poosari from Kotahena for the funeral rites. The burning, looting, killing was at its height in the area of Maradana. We managed to bring the mother a Poosari (Hindu Priest) only up to Rosmead Place.

I locked them up in a room at Lanka Soviet Friendship League at 103, Rosmead Place as goondas were round the corner searching for preys.

The body of Indra Kumar’s father was removed to the crematorium by a few us, all Sinhalese. No member of the family could attend the cremation for fear of death.

In the meantime, curfew was declared. The caretaker at the crematorium vehemently refused to perform his duty as he wanted to rush home in Homagama since there was no public transport and the curfew was on.

In the circumstances, I was compelled most unwillingly to place a Rs. 50/- note to the hands of the man at the crematorium in order to put the body in the chamber of the crematorium. So, the cremation was over with -5 of us- with none from the family. It was the most distressing moment of my life.

Dr. Indra Kumar’s family left for London for good and they continue to reside there, constantly thanking for all that we did.

On the 30th of July at 8:00pm it was announced that CP, NSSP and JVP were banned under Emergency Regulations for alleged complicity with the communal riots, instigated by some foreign powers.

It recurred to me that the next logical step by the government would be the arrest of Party leaders. As anticipated, I immediately got the news of the arrest of Comrade L.W Panditha our veteran trade union leader and senior Political Bureau member of the Communist Party. I expected my turn and prepared myself with a sarong and shirt in readiness for arrest. A former party comrade Victor De Silva (now in the United States), ex-UC member of Kotte phoned up and offered me a hiding place to evade arrest. I conveyed him the Party thinking that we should face arrest.

At 11 o’ clock in the night a team of CID officers in uniform led by ASP Gunawardhena (now deceased) walked in and delivered to me the warrant of arrest signed by Colonel C.A Dharmapala, Defence Secretary.

I was straightaway taken to the 5th floor of the CID, strangely to my own room in the New Secretariat where I worked as an Investigating officer of Inland Revenue from 1964-1970.

By this time, K.P Silva (Party General Secretary), H.G.S Ratnaweera, Advisory Editor, “Aththa’, L.W. Panditha, Deva Bandara Senaratne of the SLFP, Prins Gunesekara, Colonel Prasanna Dahanayake had been arrested and were being interrogated in the 4th and 5th floors.

I was taken to ASP Punchi Banda Seneviratne (now retired DIG) who promptly identified me as an ex-Tex man with his grim face but with a hidden smile and assigned me to a CID officer who is presently a senior SSP for grilling.

To be fair, all officers of the CID were quite courteous and humane for they knew that we were quite innocent.

After recording my entire life history from birth up to the time of arrest, he confronted me with a pointed question,

 “Mr. Gunesekera, who was behind the riots?”

 He was taken a back, almost flabbergasted. He repeated the question sternly and I repeated the reply in a relaxed mood. I saw him to be a little disturbed and nervous. I explained to him lucidly but seriously why I thought so. In turn, I asked him to ponder as to why the Head of the State, who is also the Head of the Government and the Commander of the Forces kept quiet for six long days, allowing the riots to escalate unless he had a pre-calculated plan of his own.

His pen ceased to move. I told him in no uncertain terms that I would not subscribe my signature to the statement unless he recorded my statement as I dictated. I tried to relax him by saying that I am prepared to face the consequences of my statement and he has only to perform his duty as a Police Officer.

So, he advised me to have a sleep on the table and went off to return the following morning for further interrogation, perhaps with advice from the higher officers. He readily recorded my statement (this statement running for pages is in the CID Records for verification of its veracity).

I, along with 13 others were put in Cell No. 1 of Negombo Prison – the cell earlier used as a stable in colonial days.

The first to arrive to see us early in the morning at 6 o’clock was Vijaya and Chandrika Kumaratunaga with biscuits, cheese, cigarettes, etc. However, they were not allowed to see us, for we were kept incommunicado. Fourteen of us, belonging to different political paths were kept locked up round the clock in a small dingy room with an open bucket lavatory attached to the cell. Our friends were only bugs, flies and mosquitoes. We donated them blood quite lavishly. I vividly remember a question asked of me by a CID officer, i.e. “Did you try to overthrow the government?” I replied, “I have not tried but I have a right to do so. But I shall not try to overthrow the state. The CID officer was perplexed. So, I explained him the difference between the state and the government. I sensed that he was inwardly enlightened.

By this time, there were over one thousand remand prisoners, suspects of murders, arson, loot but they were free in this compound but taken to the cells only for the night. We were political detainees and kept locked up. While suspects of murder, arson and loot were allowed to see their relatives daily and were allowed meals from homes, we were deprived of them all for one month.

Sarath Mutthtuwegama, MP to Kalawane had to carry a relentless battle to get us food from home and allow our relatives to see us. (I must mention in this comment that Mr. Sirisena Cooray on the contrary was given all comforts during his detention under the P.A government). Post ScriptGrilling continued for ten long days. Our visitors were only Prison Commissioner Jansz, his Deputy Delgoda, and Superintendent Jailors, not for providing comfort but to ensure the prevention of any possible escape.

Present MP for Kelaniya, Mr. Nandasena, SLFP organiser, was an inmate of the Remand Prison with whom I conducted surreptitiously a hunger strike in the Prison demanding good food. We waited till food was cooked and served. It was kept a top secret- even my party comrades in my cell were kept uninformed. In no time, we became popular leaders in the Prison.

I must reveal how the Private Secretary to the Deputy Minister from Puttalam district who was taken into custody for arson approached me to draft a petition to J.R Jayawardena seeking his release. I promptly obliged. Even though he was a UNP’er, the revealing thing that he wrote to the President, saying that he merely carried out orders of his Minister to set fire to a line of Tamil shops.

Response to the petition I drafted for him was so fast that he was released on the following day. Deputy Minister himself called on to take him away. That was how justice prevailed.

However, we were kept there for 56 days and released honourably exonerated. Next morning, after our release, J.R Jayawardena had the guts to telephone Pieter Keunaman and K.P Silva and invite them for talks, seeking advice on the solution to the ethnic problem. Of course, that was J.R.

His Excellency on that day was so gracious as to step out of his Ward Place House to greet them for his conscience would have pricked him to confess his guilt for what he had done in banning the Party and arresting party leaders for no reason. That was J.R’s style of governance. Of all the misdeeds of J.R the blackest was the Black July for which the entire nation suffers to date.

I must recall what Sarath Mutthtuwegama told parliament in his usual eloquence directing at Premadasa and Cyril Mathew, “You can charge my comrades for anything but not for being chauvinistic or communalistic”.  

 

 

 

AFLAME – Remembering Black July, 1983

breathing the way
his hostess spices
lentils and mutton,
while son and daughter

keep quiet,
not one word
allowed
in the mother tongue,

and wife strokes
her neck,
the golden wings
of her thali,

and across the lane
a mob, ruffians,
tontons macoutes,
lynch squad, a few

holy men, politicians
in white vershtis,
light rage
and sew pestilence

in summer fires
that turn houses
to foundation stones
and stoke residents

out to shelter
at neighbors,
St. Peter’s College,
the police station

near Bambalapitya Flats,
before three days
voyage on a ship
hungry to Kankesanthurai

where soldiers
have been swinging
cricket bats
and teenage boys

have stopped
playing cricket,
disappeared,
coerced

into resistance:
this war, these
flames burning
every day since,

and even before,
50 years ago,
1958, when mobs
first enforced

what was deemed
the people’s will.
by unleashing
latent and dark

social energies,
microbes that murder,
that insist on power
as well as alms,

that circulate
in the body politic
and can only
be diffused,

diverted,
distracted, educated,
burned
out of existence

so Ceylon
may take a bow,
step out
of retirement,

save the side
with sixes,
and at the
victory party

speak of boar
and partridge,
gottukola and
other medicinal

greens, traits
of the veddah,
and how
good neighbors

gave food
gave shelter
denied
the goondas?

 

 

 

http://www.groundviews.org

 

Dhammapada and Other Works