பேசும் தாரகை

என் குடி முழ்கிப்போனது
என்னால் இனி….?

ஒரு அழுகுரல்
என்காதுகளில் கேட்டவண்ணமிருக்கிறது.
இதனை 
நீண்ட வனாந்தரத்திலல்ல
என் வாழ்பரப்பான நகரங்களில்
…………………
சாதாரணமாகக் கேட்கிறேன்.

இது எப்படி நிகழ்ந்தது.
குடிசைகளிலும்
வயல் வரம்புகளிலும்
எந்தவித தடையும் இடைஞ்சலுமின்றி
வாழ்வு நடத்திய மக்கள்
பாதுகாப்பினர் கடும்செயலால்,
கொடுமையான
குரவிக்கூடு கலைப்பினால்
குலைந்து போயினர்.

நாட்களை எண்ணி உழுது விதைத்து
நீர்பாய்ச்சி குருவி கலைத்து
கண்விழித்து காவல் பார்த்து
அறுத்து அறுவடைசெய்து
சாக்குகளில் பக்குவமாகக்கட்டி
சேர்த்த நெல்லை வீட்டுப்பரண்களில்
அடுக்கி வைத்து அழகுபார்த்து
தினமும் உண்டவர்கள்,
 
பட்டினியால் முடியாமல்
கையில் கபோதிகளாய்
தட்டேந்தி வாய் பார்த்து
உண்டி கழுவும் நிலை
எதனால் வந்தது.

கொங்சம் கூட
மனிதராய் நினைக்காத
மனம் படைத்தவர்களை
எப்படி நம்பி காலம் கடத்துவது…
பாரம்பரியம் பண்பாடு
என்று வாழ்ந்த
பண்ணையாரின் வார்த்தையல்ல
அன்றாடம் பண்ணையில்
பால் கறந்து ஆறு, குளத்தில்
மீன்பிடித்து கறி சமைத்து
உண்டு வாழ்ந்த குடிமகனின்
அடிமன ஆதங்கம்.

எதற்காக இந்தக் கொடுமை
இடம்பெயர்ந்து
எமது வீடுகளை விட்டு
வாழத்தான் வேண்டுமா?

சாவு நிச்சயம் அதற்கு
கொடுமைகள் சாதாரணமா?
குடிசை வீட்டில் நிம்மதியாக
சொத்து சேர்த்து பிள்ளைகளுக்கு
உணவு ஊட்டி மகிழ்ந்;த
செந்தங்கள் பிள்ளைகளின்
வயிற்றை நிரப்ப பந்தியி;ல்
ஏந்த வேண்டிய காலம் ஏன் வந்தது.

யாருக்காகவும் எதனையும்
விட்டுக்கொடுக்காத
சுதந்திரமான சிந்தையுடைய
கொடூரர்களின் செயலால் 
காலஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்த
முடியாதவரானோம்.

காலம் கொடிது
அதனிலும் கொடிது சொந்தநாட்டில்
ஏதிலிகளாய் வாழ்தல்.

குருவிபோல் சேர்த்ததெல்லாம்
காணாமல் போனது கண்முன்னால்
என் சேர்க்கைகளில்லா
பாலைவனம் போன்ற
என் வீட்டைப் பார்க்கிறேன்.

நான் என் கைகளில் மனதில்
தெம்பே யில்லாமல் போனேன்.

15.11.2007